علیاکبر فروزش رئیس انجمن موسیقی ورامین درگذشت ورامین-علیاکبر فروزش، رئیس انجمن موسیقی ورامین و از پیشکسوتان عرصه موسیقی ایران، پس از چهار دهه فعالیت و تربیت صدها شاگرد، درگذشت.
به گزارش خبرنگار مهر، علیاکبر فروزش، رئیس انجمن موسیقی ورامین و از چهرههای سرشناس و دلسوز هنر موسیقی، پس از چهل سال سرپرستی این انجمن، دار فانی را وداع گفت.
استاد فروزش که صدها شاگرد او در حوزه موسیقی فعالیت میکنند، آخرین اجرای زنده خود را با نوازندگی ساز سنتور در شب کنسرت «حاتم لایق» در سالن ولایت برگزار کرده بود.
او همواره بر اهمیت توجه به هنرمندان پیشکسوت تأکید میکرد و بارها از مسئولان فرهنگی کشور میخواست که کمترین توجه ممکن را به این قشر معطوف نکنند.
درگذشت این هنرمند پیشکسوت، ضایعهای برای جامعه موسیقی ورامین و کشور محسوب میشود.
آغاز فصل جدید کنسرتهای بنیاد رودکی با رسیتال پیانو برنامههای موسیقی بنیاد رودکی در سال جدید با اجرای رسیتال پیانو توسط فریدون ناصحی طی ۲ شب در تالار رودکی آغاز میشود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی بنیاد فرهنگی هنری رودکی، برنامههای موسیقی بنیاد رودکی در سال ۱۴۰۵ با اجرای رسیتال پیانو توسط فریدون ناصحی طی ۲ شب در تالار رودکی آغاز میشود.
فریدون ناصحی در این رسیتال، آثاری از آهنگسازان برجسته موسیقی کلاسیک جهان را اجرا میکند.
این برنامه با اجرای «سوئیت انگلیسی» اثر باخ و «آپاسیوناتا» اثر لودویگ فان بتهوون آغاز میشود و در ادامه قطعات «امپومپتو» و «فرشته مرگ» از شوبرت، «لاکامپانلا» اثر فرانتس لیست، «اتود در لامینور» از ساختههای مشترک لیست – پاگانینی، «لیبر تانگو» به آهنگسازی آستور پیاتزولا، اتودهای ۴ و ۲۴ و همچنین پرلود ۱۶ از فردریک شوپن روی صحنه میرود.
این رسیتال در روزهای ۱۷ و ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ از ساعت ۲۰ در تالار رودکی برگزار میشود و علاقهمندان میتوانند بلیت آن را از طریق سامانه ایرانکنسرت تهیه کنند.
این برنامه آغازی برای تداوم برنامههای موسیقایی بنیاد رودکی در سال جدید است و قرار است در ادامه، مجموعهای از کنسرتها و رویدادهای هنری در تالارهای این بنیاد برگزار شود.
«شب همدلی» برگزار شد؛ جان هنرمندان به ایران و مردمش گره خورده است برنامه «شب همدلی» با حضور هنرمندان، کودکان و خانوادههای آسیب دیده جنگ اخیر برگزار شد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه سینما، برنامه «شب همدلی» با همکاری خانه سینما، خانه تئاتر و خانه موسیقی با حضور کودکان و خانوادههای آسیب دیده جنگ اخیر، شب گذشته ۵ اردیبهشت در هتل لاله برگزار شد. در این برنامه سه نمایش عروسکی توسط انجمن نمایشگران عروسکی، هنرمندان انجمن کودک و نوجوان خانه تئاتر و انجمن نمایشگران خیابانی خانه تئاتر اجرا شد که سرپرستی آن را ستاره اسکندری برعهده داشت.
در بخش موسیقی؛ گروه آذری وحید اسداللهی و گروه موسیقی دی بند قطعاتی را اجرا کردند. علاوه بر اجرای نمایش و موسیقی، هنرمندان سینما و تئاتری که در این مراسم حضور داشتند با خانوادههای آسیب دیده گفتگو کردند و با آنها عکس یادگاری گرفتند.
کودکان نیز استقبال بسیار خوبی از این برنامه داشتند و با عروسکها عکسهای یادگاری گرفتند.
در انتهای این برنامه با اهدای لوح تجلیل از گروههای موسیقی قدردانی شد. سپس حمیدرضا نوربخش روی سن آمد و گفت: وحید اسدالهی جزء مفاخر کشور ما است، از ابتدا پای کار بودند و به محض پیشنهاد حضور در این مراسم با آغوش باز پذیرفتند. از هنرمندانی که امشب در جمع ما هستند تشکر ویژه میکنم امیدوارم ایران عزیزمان سربلند و مردم عزیزش سرافراز باشند.
علی روئین تن کارگردان سینما نیز خطاب به آسیب دیدگان جنگ آمریکا و اسرائیل علیه کشورمان، عنوان کرد: ایران چشم ما است و چشم ما خانه شماست. امروز ما نیاز به همدلی داریم زیرا با کسانی مواجه هستیم که در خارج از کشور وطن خود را میفروشند و در داخل کشور نیز به دنبال دلسرد کردن مردم هستند.
وی با اشاره به اجرای برنامههای مشترک خانه سینما، خانه تئاتر و خانه موسیقی اظهار کرد: اجرای این برنامهها نشان داد هنرمندان مانند سایر اقشار جامعه کنار مردم هستند و ثابت کردند که جانشان به جان ایران و مردم ایران گره خورده است.
در این برنامه همچنین توسط هلال احمر مسابقه ای برای کودکان آسیب دیده جنگ برگزار و جوایزی به آنها اهدا شد.
علیرضا شجاع نوری، هادی حجازی فر، روح الله حجازی، مهران غفوریان، عاطفه رضوی، بهناز جعفری، مهراوه شریفی نیا، لاله اسکندری، سید جواد هاشمی، علی اوسیوند، کوروش سلیمانی، سجاد بابایی، مونا زندی، سیاوش چراغی پور، وحید آقاپور، فرزین محدث، مینو شریفی، الهام نامی، نادر فوقانی (رئیس انجمن عکاسان سینما)، علیرضا حسینی دبیر هیئت رئیسه خانه سینما، امیرپدرام طاهریان، حمیدرضا عاطفی، امیرعباس ستایشگر (اعضای هیئت مدیره خانه موسیقی)، محمد وفایی رئیس هیئت مدیره انجمن روابط عمومی خانه تئاتر، علی علیایی نژاد رئیس هیئت مدیره انجمن حرکت، مازیلا نوری شاد رئیس هیئت مدیره انجمن عروسکی از جمله افرادی بودند که در این برنامه حضور داشتند.
اجرای این برنامه برعهده ستاد همیاری خانه سینما (با مسئولیت آناهید آباد) است و قرار است به شکلهای مختلف ادامه داشته باشد.
امضای یک تفاهمنامه برای توسعه رونق اقتصاد هنر آئین امضای تفاهمنامه همکاری میان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بانک کارآفرین و مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر برگزار شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، آئین امضای تفاهمنامه همکاری میان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بانک کارآفرین و مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر، روز ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ در سالن عرفان بانک کارآفرین برگزار شد، رویدادی که با حضور مدیران ارشد حوزه فرهنگ و نظام بانکی، با هدف ایجاد زیرساختهای مالی برای تقویت اقتصاد هنر شکل گرفت.
حسین انتظامی معاون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در این مراسم با تأکید بر اهمیت اقتصاد فرهنگ، از فاصله میان «گفتار» و «عمل» در این حوزه سخن گفت. وی با اشاره به کاهش سرانه مصرف فرهنگی، هشدار داد که فرهنگ در حال حذف شدن از سبد خانوار است؛ موضوعی که برای کشوری با پیشینه تمدنی چند هزار ساله، نگرانکننده است.
وی تاکید کرد: حفظ هویت فرهنگی، نیازمند سرمایهگذاری مستمر و مشارکت همزمان دولت و بخش خصوصی است.
مسلم بمانپور معاون برنامهریزی و توسعه سازمانی بانک کارآفرین، با اشاره به خلأهای موجود در اقتصاد هنر گفت: مشکل اصلی این حوزه نه در ارزش ذاتی آثار هنری، بلکه در نبود زیرساختهای حقوقی و بانکی است. برای شکلگیری یک نظام اقتصادی پایدار در حوزه فرهنگ، باید امکان تأمین مالی زنجیره تولید هنر فراهم شود. یکی از گامهای مهم در این مسیر، پذیرش آثار هنری بهعنوان دارایی قابل وثیقه در نظام بانکی است؛ موضوعی که با طراحی سازوکارهایی مانند شناسنامهدار کردن آثار، ارزشگذاری تخصصی و ایجاد بازارهای ثانویه، در حال تبدیل شدن به یک ابزار عملیاتی است.
در ادامه صادق پژمان مدیرعامل مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر، با ارائه تصویری از وضعیت زیستبوم فرهنگی کشور، مهمترین چالش این حوزه را تأمین مالی و کمبود نقدینگی عنوان کرد و با اشاره به سهم قابل توجه صنایع فرهنگی در اقتصاد کشورهای توسعهیافته، تأکید کرد که در ایران علیرغم وجود پتانسیل بالقوه این ظرفیت همچنان مغفول مانده است.
در بخش دیگر مراسم، احمد بهاروندی مدیرعامل بانک کارآفرین، با اشاره به فاصله تاریخی میان نظام بانکی و حوزه فرهنگ، بیان کرد: نبود گفتمان مشترک میان این دو، مانع شکلگیری بازار مؤثر برای آثار هنری شده است. هنر، هم دارای عرضه قابل توجه و هم دارای تقاضای بالقوه است، اما اتصال این دو نیازمند زیرساختهای دقیق و کارآمد است. ورود بانک کارآفرین به این حوزه در چارچوب مسئولیت اجتماعی تعریف شده و هدف آن، کمک به شکلگیری یک جریان پایدار در اقتصاد هنر است.
در پایان این مراسم، تفاهمنامه همکاری مشترک میان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و بانک کارآفرین با عاملیت موسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر به امضا رسید؛ تفاهمی که بر توسعه ابزارهای مالی، ایجاد زیرساختهای حقوقی و تقویت تعامل میان نظام بانکی و زیستبوم فرهنگ و هنر کشور تمرکز دارد.
هنرمندان در برهههای حساس کنار مردم بودند/میدان آزادی «میدان ایران»است مدیرعامل بنیاد رودکی با اشاره به جایگاه و صلابت برج آزادی گفت که هنرمندان در همه مقاطع و برهه های حساس در کنار مردم بودهاند.
محمد اللهیاری مدیرعامل بنیاد رودکی در حاشیه بازدید از نمایشگاه «خط وطن» در برج آزادی که آثار خوشنویسی کاوه تیموری با محوریت «ایران» را نمایش میداد در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به برپایی این نمایشگاه در این روزهای ناآرام عنوان کرد: برج آزادی به روی مردم باز است. همیشه در فروردین با توجه به اینکه هوای تهران هوای مساعدی است مردم برای بازدید از موزههای برج آزادی مراجعه میکنند. امسال با توجه به فضای جنگ ۴۰ روزه، برج آزادی میزبان یک نمایشگاه از آثار خطاطی جناب استاد تیموری است.
هنرمندان در همه برههها در کنار مردم بودند
وی ادامه داد: این آثار همه در وصف ایران است؛ از شعرهای شعرای قدیم و کهن ما گرفته تا شعرای معاصر. جمع شدن این تعداد شعر کنار همدیگر که همه در وصف ایران است، آن حس و عرق ملی و ایرانی و میهنپرستی را در بیننده تقویت میکند. همینطور این نمایشگاه مزین است به قابهایی از تصاویر «فرشتگان میناب»؛ دانشآموزانی که در مدرسه «شجره طیبه» به مقام شهادت رسیدند. ترکیب اینها در کنار یکدیگر حتماً کمک میکند که بیننده لذت ببرد، حتماً کمک میکند که مردم از ایرانی بودن خودشان احساس افتخار بکنند و موضوع نشاط اجتماعی و تابآوری مردم را انشاءالله تقویت کند.
مدیرعامل بنیاد رودکی در رابطه با دیگر فعالیت هنرمندان گفت: در همه روزهای این جنگ ۴۰ روزه، هنرمندان هر روز تلاش کردند در حوزه شعر، هنرهای تجسمی، موسیقی و تئاتر با مردم همآوایی کنند و آثاری را به قدر بضاعت خودشان حتی از منزل تولید کنند. در این ۴۰ روز شاهد خلق آثار مختلف ادبی و هنری بودیم. از این به بعد هم انشاءالله با ثباتی که در شرایط خواهیم داشت، فکر میکنم آثار بیشتری از سوی هنرمندان تولید خواهد شد. هنرمندان همیشه چه در برهههای حساس سیاسی و اجتماعی، چه در روزهایی که جامعه غرق نشاط بوده و چه روزهایی که جامعه عزادار بوده و احساس حزن و غم داشته، تلاش کردهاند با خلق آثار متناسب در کنار مردم باشند.
میتوان میدان آزادی را «میدان ایران» نامید
اللهیاری در پایان با اشاره به تصویر غمانگیز معروفی که از برج آزادی پس از بمباران و با آسمان سیاه منتشر شده بود، اظهار کرد: نقطه روشن آن عکس، «ایستادگی برج آزادی» و «صلابت برج آزادی» بود. در حقیقت میشود اسم میدان آزادی را «میدان ایران» گذاشت؛ جایی که مردم سالانه چندین بار در این میعادگاه گرد هم میآیند و با یکدیگر تجدید میثاق و تجدید بیعت میکنند و ایرانی بودن و مسلمان بودن خودشان را تکرار میکنند. درباره آن تصویر هم، گرچه آن دود و غبار و غم و انفجار ناراحتکننده بود اما آن صلابت و آزادی و آن حس غرور را به مردم القا میکرد.
برگزاری کارگاه خلق کاریکاتور «تون و طبس» کارگاه خلق اثر با موضوع دومین شکست عملیات زمینی آمریکا به خاک ایران همزمان با سالروز حادثه طبس برگزار میشود.
به گزارش خبرگزاری مهر، خانه کاریکاتور ایران، کارگاه خلق اثر با موضوع دومین شکست عملیات زمینی آمریکا به خاک ایران همزمان با سالروز حادثه طبس با عنوان «تون و طبس» برگزار میشود.
این کارگاه، از روز یکشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۵ در خانه کاریکاتور ایران واقع در اتوبان شهید حقانی شمال، خروجی شهید احمدی روشن، خیابان ورزش، شماره ۴۴ برگزار میشود.
هنرمندان گرامی میتوانند برای شرکت در این کارگاه بهصورت حضوری یا آنلاین روز شنبه ۵ اردیبهشت از ساعت ۱۰ تا ۱۶ با شماره ۲۲۸۶۸۶۰۰ تماس حاصل کنند.
کنایه خواننده پاپ در مواجهه با ماجرای سس پاشی به رضا پهلوی مصطفی راغب خواننده موسیقی پاپ پس از ماجرای پرحاشیه سس پاشی به رضا پهلوی متن کنایه آمیزی را منتشر کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، مصطفی راغب خواننده موسیقی پاپ پس از ماجرای پرحاشیه سس پاشی به رضا پهلوی در یکی از تجمعات متن کنایه آمیزی را منتشر کرد.
در یادداشت راغب آمده است: «پس یادداشت می کنیم. بمب = مداخله بشردوستانه؛ سُس = حمله ترویستی و سو قصد»
مصطفی راغب از جمله خوانندگانی است که طی روزهای گذشته از پس جنگ رمضان و اتفاقات مرتبط به آن کنشگری های متعددی در حمایت از وطن و حفظ تمامیت ارضی داشته است.
خواننده برنده «جایزه باربد» برای تنگه هرمز خواند یکی از خوانندگان برنده جایزه باربد جشنواره موسیقی فجر در تازه ترین فعالیت موسیقایی اش نماهنگ و تک آهنگ جدیدی به نام «تنگه هرمز» را پیش روی مخاطبان قرار داد.
دریافت 214 MB به گزارش خبرگزاری مهر، محمود صالحی، خواننده موسیقی ایرانی که در چهلویکمین جشنواره موسیقی فجر موفق به کسب جایزه باربد شده بود، قطعه ای را با عنوان «تنگه هرمز» منتشر کرد.
این قطعه از تولیدات بنیاد شهید و امور ایثارگران با آهنگی از امیر حقیقت، شعر مرتضی بخشایش و تنظیم سید حسین موسوی در دسترس علاقه مندان قرار گرفته است.
همچنین ۲ قطعه دیگر با عناوین «خطر کن» و «همسایه خورشید» نیز با صدای محمود صالحی و از تولیدات بنیاد شهید و امور ایثارگران در دوران جنگ رمضان تولید و منتشر شده است.
تک آهنگ «خطر کن» را از اینجا و تک آهنگ «همسایه خورشید» را از اینجا بشنوید.
آهنگساز معروف از کف خیابان دست به قلم شد؛ جان من فدای اشکها و لبخندها محمدرضا علیقلی آهنگساز شناخته شده سینما با انتشار متنی از پس حضورش در تجمعات مردمی خیابانها و معابر شهری، حضور پرشور مردم ایران را جلوهای از معجزه عشق و امید توصیف کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، محمدرضا علیقلی آهنگساز شناختهشده عرصه سینما که طی روزهای گذشته عکسهایی از او در خیابانها منتشر شده، با انتشار متنی از پس حضورش در تجمعات مردمی خیابانها و معابر شهری، حضور پرشور مردم ایران را جلوهای از معجزه عشق و امید توصیف کرد.
وی در متن خود نوشته است :
«یاریِ وطن عزیزتر از جانم ایران، این روزها جان دیگری به من داده است. ایرانِ عزیز ما امروز در هر خیابانش شاهد حماسه و وطنپرستی و ایستادگی است. در یک کلام: معجزهٔ عشق و امید.
همراهی با این مردم شگفت و باشکوه، برای من قدمزدن در خوشبختی است.
جان من فدای لبخندها و اشکهای این مردم تماشایی باد که دنیا را به حیرت واداشتهاند. خواستم در این حس باشکوه و شیرین، شریکتان کنم. حال خوبم را مدیون شما هستم. دمتان گرم، مردم.»
محمدرضا علیقلی از جمله هنرمندانی است که از کودکی در کلاسهای موسیقی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به آموزش موسیقی روی آورد. وی در ۱۴ سالگی زیر نظر وانکو نایدنف آهنگساز بلغاری شروع به نوازندگی ترومبون و آهنگسازی کرد.
این هنرمند در نوجوانی فعالیت حرفهای خود را با ساخت موسیقی برای چند سریال تلویزیونی و تئاتر آغاز کرد و همزمان نزد استادانی از جمله پرویز منصوری، مرتضی حنانه و احمد پژمان به یادگیری موسیقی پرداخت.
علیقلی تاکنون بیش از ۲۰۰ موسیقی فیلم و سریال تلویزیونی در ژانرهای مختلف (کودک، مستند، دفاع مقدس، اجتماعی و کمدی) ساخته است. وی ۱۵ بار نامزد دریافت جایزه بهترین موسیقی در جشنواره فیلم فجر بوده که طی آن برنده ۵ سیمرغ بلورین از این جشنواره شده است. این آهنگساز مطرح سینمای کشورمان تاکنون با هنرمندانی چون محمدعلی طالبی، رسول صدرعاملی، کیومرث پوراحمد، رخشان بنی اعتماد، رسول ملاقلی پور، ابراهیم حاتمی کیا، مسعود کرامتی، عباس کیارستمی، جمال شورجه، سیدرضا میرکریمی، یدالله صمدی، مانی میرصادقی، فرهاد ورهران، ایرج طهماسب، ابوالحسن داودی، کمال تبریزی و تعدادی دیگر از هنرمندان همکاری داشته است.
«آوای زمین»، «خاک سرخ»، «سیمرغ»، «خیلی دور خیلی نزدیک»، «پرنده خیال»، «جزیره قشم»، «ماه کولی» و «ناصر» از جمله آلبومهایی هستند که تاکنون از علیقلی پیش روی مخاطبان قرار گرفته است.
بانوی عکاس از ۴۰ روز بیم و امید گفت؛ قابهایی که در بهشت زهرا جاماند زهرا فراست عکاس فعال در «جنگ رمضان» از لحظاتی گفت که لنز دوربینش در برابر کفنهای کوچکی که ضمیمه پیکر مادران بودند، توان ایستادگی نداشت.
زهرا فراست عکاس خبری که روزهای «جنگ رمضان» در حال عکاسی از رشادتها و حضور مردم در میدان و ویرانی ناشی از جنگ بود، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره حس و حالش از حضور در این میدان، توضیح داد: در روزهای نخست آغاز جنگ، تصورم این بود که درگیریها تنها چند روز به طول میانجامد و شاید اصلاً فرصتی برای دست گرفتن دوربین فراهم نشود؛ یا اگر هم مجالی باشد، تنها برای عکاسانی است که در حلقههای نزدیک ارتباطی قرار دارند اما با گذشت زمان و جدیتر شدن ابعاد نبرد، دوربین برای من باری از مسئولیت به همراه آورد؛ فراتر از وظیفه ثبت وقایع، دوربین به من این امکان را داد تا به مردم نزدیکتر شوم و درد و رنج آنها را از نزدیک لمس کنم. دوربین اجازه داد تا به جای نشستن در خانه و خواندن گزارشها، با سوگ مردم مواجه شوم و این رویارویی برایم بسیار ارزشمند بود.
وقتی دوربین راهی برای لمس رنج مردم میشود
وی درباره چالشهای اخلاقی و عاطفی در این روزها و همچنین تعادل برقرار کردن بین وظیفه و احساساتش گفت: بزرگترین چالش من در این ۴۰ روز، درگیری شدید احساساتم بود. به عنوان یک زن، مدیریت عواطف در لحظاتی که غم بر انسان غلبه میکند، بسیار دشوار است. مدام باید خودم را قانع میکردم که اکنون وقت انجام وظیفه است و سوگواری را باید به وقت دیگری موکول کنم. با این حال، لحظاتی بود که نگاه انسانی بر وظیفه حرفهای پیشی میگرفت؛ گاهی چنان با سوژهها پیوند عاطفی برقرار میکردم که ترجیح میدادم دوربین را کنار بگذارم، زنی را که گریه میکند در آغوش بگیرم و به او دلداری بدهم. بارها پیش آمد که از یک لوکیشن با دست خالی و بدون عکس برمیگشتم، اما کولهباری از قصه و روایت با خود داشتم؛ چرا که در آن لحظات، «انسان بودن» را به «عکاس بودن» ترجیح داده بودم.
فراست تصریح کرد: در این میان، تصاویری هم ثبت شدند که هرگز منتشر نخواهند شد؛ مانند لحظات تلخ شناسایی پیکرهای قطعهقطعه شده در بهشتزهرا (س) برای آزمایش دیانای. شدت تلخی آن صحنهها به حدی بود که قاب دوربین هم تاب انتشارشان را نداشت.
از توقیف دوربین تا ثبت لبخند در دل آوار؛ روایت نبرد برای «فراموش نشدن»
وی درباره مرز عکاسی خبری و مستند در جنگ، توضیح داد: معتقدم در زمان بحران، مرز میان «عکس خبری» و «مستند جنگی» از بین میرود. حتی یک گزارش ساده از اصابت موشک به یک اداره، به بخشی از مستندات ماندگار تاریخ تبدیل میشود که تاریخ انقضا ندارد. ما و همکارانمان تمام توان خود را به کار بستیم تا تصویری حقیقی و بدون سانسور از این ایثار و رنج به جهان مخابره کنیم. اگرچه بسیاری از این عکسها در سطح جهانی دیده و «وایرال» شدند، اما صادقانه باید گفت که عمق درد و غمی که مردم با پوست و گوشت خود حس کردند، بسیار فراتر از آن چیزی است که در قاب تصاویر میگنجد؛ درست مانند جنگ هشتساله که ما امروز با دیدن عکسهایش متوجه سختی آن دوران میشویم، اما درک عمق واقعی آن رنج تنها برای کسانی ممکن است که در آن زیستهاند.
فراست که به عنوان عکاس خبرگزاری آنا فعالیت میکند، بیان کرد: امروز به مدد شبکههای اجتماعی، عکسها به سرعت منتشر میشوند و این بزرگترین مزیت عکاسی در دوران مدرن است؛ چرا که دیگر لازم نیست سالها بگذرد تا صدای مظلومیت یک ملت به گوش دنیا برسد.
وی در مورد تفاوت عکاسی جنگ در دوران قدیم و جدید عنوان کرد: قدرت فضای مجازی در دوران مدرن، صدای مظلومیت را با سرعتی باورنکردنی به دنیا میرساند و این تاثیرگذاری، مسئولیت ما را دوچندان کرده است. در این چهل روز، بارها مرز میان وظیفه و غریزه انسانی برایم کمرنگ شد.
روایت ناتمام تابوتهای کوچک؛ وقتی مادران با آرزوهایشان دفن شدند
فراست در پاسخ به این پرسش که آیا در حین عکاسی پیش آمد به جای عکاسی برای کمک کردن دست به کار شود، به مهر گفت: در بهشتزهرا (س)، وقتی بیتابی زنی را در وداع با عزیزش دیدم، دوربین را کنار گذاشتم تا برایش جرعهای آب بیاورم و کنارش بنشینم. یا در بیمارستان مهراد، ترجیح دادم به جای فشردن شاتر، دست زنی را بگیرم که میان جمعیتی از مردان، تنها و بیپناه با تابوت عزیزش وداع میکرد. در آن لحظات، حالِ دلم با کمک کردن بهتر بود تا عکس گرفتن.
وی درباره اینکه عکاس جنگ حق دارد «همه چیز» را ثبت کند یا خیر، توضیح داد: معتقدم عکاس جنگ وظیفه دارد «همه چیز» را ثبت کند، حتی اگر آن تصویر تا سالها مجوزی برای انتشار پیدا کند. عکسها بخشی از شناسنامه تاریخی ما هستند؛ حرف زدن ممکن است روزی باورپذیر نباشد، اما عکس، حتی اگر عکاسش زنده نباشد، خودش روایتگر صادق واقعه خواهد بود. معیار ما برای عدم انتشار برخی عکسها در حال حاضر، حفظ روحیه و آرامش جامعه است. ما هنوز در میانه بحران هستیم و شاید سالها زمان نیاز باشد تا برخی قابها، بدون ایجاد ترس و تضعیف روحیه، تاثیر واقعی خود را بگذارند.
این هنرمند عکاس درباره آزادی عمل در حین عکاسی جنگ رمضان بیان کرد: در این مورد باید بگویم که مسیر همواری نداشتیم. اگرچه وضعیت نسبت به جنگ ۱۲روزه بهتر شده بود اما همچنان برای ثبت حقیقت با موانع بسیاری روبرو بودیم. در یک مورد، دوربین و مدارک من را ضبط کردند و با وجود بازپسگیری دوربین، حافظه آن برای روزها توقیف ماند. با این حال، تمام توانمان را گذاشتیم تا واقعیت از میان این سختگیریها عبور کند.
وی تصریح کرد: هدف من از فشردن شاتر، ایستادن در برابر «فراموشی» است. میخواستم اگر روزی کسی نبود تا از این روزها بگوید، عکسها سخن بگویند اما در این مسیر، تنها راوی ویرانی نبودم؛ من در دل همان آوارها، امید را دیدم. مردمی که با وجود تمام رنجها، از بالا نگاه داشتن پرچم و ایستادگی حرف میزدند. اینها شعار نیست؛ حقایقی است که ما از نزدیک لمس کردیم و من تلاش کردم تا در کنار غم، این شکوه پایداری را هم در عکسهایم ماندگار کنم.
فراست همچنین گفت: نگاه من به ۵۰ سال آینده است؛ به روزی که آیندگان این عکسها را ورق میزنند. تمام تلاشم این بود که در کنار ثبت آن غم جانکاه، اقتدار و شکوهِ امیدی را که لابهلای ویرانیها موج میزد، به تصویر بکشم. ماندگار کردن این اراده مردم، به اندازه ثبت خودِ واقعه اهمیت دارد؛ چرا که این امید، بخشی از حقیقتِ ایران است.
قابهایی که در بهشتزهرا (س) جا ماند
وی درباره خاطراتی که در جنگ رمضان برایش رقم خورده است، توضیح داد: صادقانه بگویم، به عنوان یک زن هیچگاه تصور نمیکردم روزی در چنین موقعیت هولناکی قرار بگیرم. مواجهه با حجم عظیم پیکرها در کاورهای مشکی بهشتزهرا (س)، تجربهای فراتر از توان روحی من بود. نمیتوانم بگویم با این صحنهها کنار آمدهام؛ واقعیت این است که هیچکس نمیتواند با مرگ کنار بیاید. من فقط این شرایط را «پذیرفتم» و با تمام وجود «تحمل» کردم. مدام به خودم نهیب میزدم که: «الان وقت کار است، باید بایستی و ثبت کنی؛ برای گریستن و رها کردن احساسات، بعدها وقت بسیار است.» اما مگر میشود انسانی با چنین فجایعی کنار بیاید؟ من فقط از آنها عبور کردم، در حالی که سنگینیشان را همیشه بر شانه دارم.
این عکاس مستند در پایان گفت: تکتک روزهایی که با دوربین در میان مردم بودم، لبریز از قصه و روایت است اما سیاهترین خاطرهای که در جانم حک شد، مواجهه با پیکر کودکان بود. دیدن تابوتهای کوچک و کفنهای ظریفی که گاه پیکر فرزندی را در آغوش مادرش جا داده بودند، بدترین چیزی بود که تجربه کردم. تماشای آن وداعهای ابدی و دفن شدن رویاهای کوچک در کنار مادرانشان، زخمی است که هیچ عکسی نمیتواند عمق دردش را نشان دهد.
