«مادران» از ۵ تیر به آنتن تلویزیون بازگشت سریال «مادران» با روایتهای انسانی و اجتماعی خود درباره نقش الهامبخش مادران از ۵ تیر روی آنتن شبکه دو سیما رفته است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از دبیرخانه هنر و رسانه بنیاد شهید و امور ایثارگران، به دنبال استقبال مخاطبان از مجموعه تلویزیونی «مادران» بعد از اینکه این اثر از شبکه یک پخش شد، این سریال بار دیگر در جدول پخش تلویزیون قرار گرفته است. این اثر از ۵ تیر ماه روی آنتن رفته و هر شب ساعت ۲۱:۱۵ از شبکه دو سیما پخش میشود.
«مادران» مجموعهای اجتماعی و انسانی است که با نگاهی واقعگرایانه، روایتگر زندگی مادرانی است که در مواجهه با فراز و نشیبها و دشواریهای زندگی، با صبر، امید و استقامت نقشی تأثیرگذار در خانواده و جامعه ایفا میکنند. این مجموعه در قالب هشت قسمت ۴۰ دقیقهای تولید شده و تلاش دارد با به تصویر کشیدن جلوههایی از عشق، فداکاری و مسئولیتپذیری مادران، مخاطبان را با داستانهایی الهامبخش همراه کند.
تهیهکنندگی «مادران» را حسین رستمپور برعهده داشته و مسعود دهنوی کارگردانی آن را انجام داده است. این مجموعه محصول گروه تلویزیونی شاهد و خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ تولید شده است.
در این مجموعه بازیگرانی چون رویا افشار، ارسطو خوش رزم، مرتضی امینی تبار، رضا بنفشهخواه، رضا مسعودی، پانتهآ کیقبادی، مهسا هاشمی، فاطمه حاجوی و حمیدرضا عربسرخی به ایفای نقش پرداختهاند.
۲۴۲۲۴۳
مراسم یادبود بهروز رضوی در مسجد بلال برگزار میشود مدیر روابط عمومی معاونت صدا، از برگزاری مراسم یادبود زندهیاد بهروز رضوی، گوینده و پیشکسوت ماندگار رادیو در روز شنبه ۳۰ خرداد خبر داد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی معاونت صدا، ابوذر ابراهیم، مدیر روابط عمومی معاونت صدا با اعلام این خبر گفت: به منظور گرامیداشت یاد و خاطره زندهیاد بهروز رضوی و پاسداشت سالها فعالیت ارزشمند او در عرصه رادیو، مراسم یادبودی روز شنبه ۳۰ خردادماه ساعت ۱۰ صبح در مسجد بلال سازمان صداوسیما برگزار میشود.
او افزود: این مراسم با حضور خانواده آن مرحوم، مدیران صداوسیما، اهالی رادیو، هنرمندان، گویندگان و دوستداران این چهره ماندگار برگزار خواهد شد تا یاد و خاطره یکی از تاثیرگذارترین صداهای رادیوی ایران گرامی داشته شود.
مدیر روابط عمومی معاونت صدا با اشاره به جایگاه حرفهای و فرهنگی بهروز رضوی اظهار کرد: زندهیاد رضوی از چهرههای برجسته و خوشنام رادیو بود که با صدای گرم، بیان فاخر، تسلط کمنظیر بر ادبیات و احترام عمیق به مخاطب، جایگاهی ویژه در میان مردم و اهالی رسانه به دست آورد. او نه تنها گویندهای توانمند، بلکه معلمی اخلاقمدار و الگویی برای نسلهای مختلف فعالان رادیو بود.
وی در پایان از عموم علاقهمندان، همکاران، هنرمندان و دوستداران این پیشکسوت فقید دعوت کرد تا با حضور در این مراسم، در بزرگداشت مقام فرهنگی و هنری زندهیاد بهروز رضوی و ادای احترام به سالها خدمت صادقانه او به فرهنگ و رسانه کشور مشارکت کنند.
۲۴۲۲۴۳
سریال جدید «سرخدار» در راه آنتن/ تقابل عمار تفتی و مجید پتکی سریال «سرخدار» با روایتی از نبرد میان حافظان طبیعت و سوداگران جنگل، بهزودی از تلویزیون روی آنتن میرود؛ مجموعهای که در آن، عمار تفتی و مجید پتکی در دو نقش مقابل یکدیگر ظاهر شدهاند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی سیمافیلم، عمار تفتی در این مجموعه نقش یک جنگلبان متعهد و دلسوز را ایفا میکند؛ شخصیتی که برای حفاظت از منابع طبیعی و جنگلهای سرخدار از هیچ تلاشی فروگذار نمیکند. در سوی دیگر این ماجرا، مجید پتکی در نقش قاچاقچی چوب قرار گرفته؛ فردی که منافع شخصی خود را بر حفظ طبیعت ترجیح میدهد و با اقداماتش چالشهای بزرگی را رقم میزند.
تقابل این دو شخصیت، یکی در جبهه حفاظت و دیگری در مسیر تخریب، از محورهای داستان «سرخدار» به شمار میرود و مخاطبان را با کشمکش روبهرو خواهد کرد. حضور عمار تفتی و مجید پتکی در دو نقش مثبت و منفی، فضای متفاوتی را برای این مجموعه تلویزیونی رقم زده است.
«سرخدار» از تولیدات سیمای استانهاست که نگاهی اجتماعی و محیطزیستی را به مخاطبان ارائه می دهد.
۲۴۲۲۴۳
«مختارنامه»؛ میان شکوه تولید و فرسایش تکرار/ گورستان تصویری روی آنتن تلویزیون؛ کدام بازیگران مختارنامه دیگر در میان ما نیستند؟ سریال «مختارنامه» هر سال با فرارسیدن محرم به قاب تلویزیون بازمیگردد، اما این پخش مکرر، اکنون دیگر تنها مرور یک حماسه تاریخی نیست؛ بلکه مواجهه با یک «موزه ارواح روی نگاتیو» است. این اثر چهلقسمتی با گذشت پانزده سال از نخستین پخش خود، به یک گورستان تصویریِ زنده از نسل تکرارناپذیر بازیگری ایران بدل شده است؛ کهکشانی از نابغهترین ستارههای تئاتر و سینما، از ایفاگران نقشهای منفی و هولناک تا سرداران جبهه مقابل که در طول این سالها یکی پس از دیگری از دنیا رفتند.
ریحانه اسکندری: هر ساله با فرارسیدن روزهای سوگواری ماه محرم، قاب تلویزیون رسمی ایران دستخوش تغییری پیشبینیپذیر، غریب و آمیخته به تکرار میشود. طنین موسیقی تیتراژ ابتدایی یک مجموعه تاریخی، بار دیگر در خانهها میپیچد؛ اثری چهلقسمتی به کارگردانی داوود میرباقری که ساختار بصری آن حاصل سالها کار بود و از پاییز سال ۱۳۸۹ برای نخستین بار روی آنتن رفت.
این سریال در سال جاری نیز، هر شب ساعت ۲۳ از شبکه آیفیلم پخش میشود. با گذشت پانزده سال از اولین پخش تلویزیونی این مجموعه، «مختارنامه» به یکی از عجیبترین و تکرارشوندهترین پدیدههای بصری در تاریخ ایران بدل شده است. بازپخش مکرر این سریال که گاه به طور همزمان از شبکههای مختلف سیما و در قالبهای گوناگونی همچون سریال روزانه، تلهفیلمهای چندقسمتی و خلاصههای مناسبتی صورت میگیرد، جریانی دوگانه از فرسودگی مخاطب و پناه بردن ساختاری به نوستالژی را ایجاد کرده است.
این چرخه بیانتهای تکرار، سالهاست که واکنشهایی را از سوی جامعه هنری و حتی آفرینندگان اصلی اثر به همراه داشته است. داوود میرباقری در یکی از صریحترین اعتراضهای خود به این وضعیت اعلام کرد که مدیران رسانه ملی با بضاعت ناچیز سازندگان، رمق این سریال را کشیدهاند و آنقدر آن را پخش کردهاند که صدا و داد خود او نیز درآمده است.
سریال «مختارنامه» در کنار کارگردان، بازیگران اصلی کار نیز از این روند گلایهمند بودهاند؛ به طوری که محمد فیلی، بازیگر نقش شمر بن ذیالجوشن، با ابراز تاسف از پخش هر ساله این اثر اشاره کرده است که این تکرار مکرر نهتنها ارزش کار را ارتقا نمیدهد، بلکه آن را دستمایه طنز، شوخی و دابسمش در شبکههای اجتماعی میکند و این اثر فاخر را به موضوعی برای شوخیهای مجازی فرومیکاهد. با این حال، متولیان رسانه ملی همچنان با استناد به حجم بالای پیامکها و ارتباطات مخاطبان با شبکههای مذهبی، به این روند بازپخش ادامه میدهند و آن را ناشی از نیاز و تقاضای انبوه جامعه قلمداد میکنند. حتی در این میان، جریانات رسانهای خاصی وجود دارند که معتقدند انتقادات مجازی به بازپخش این اثر، جریانی هدایتشده از سوی ناتوی فرهنگی برای تخریب آثار هویتمحور شیعی است.
اما در ورای این کشمکشها، یک بحران ساختاری عمیقتر در حوزه تولیدات نمایشی ایران آشکار است. واقعیت این است که بازپخش مداوم این مجموعه، سپری برای پوشش دادن خلأ بزرگ تولیدات فاخر و الف ویژه در بیش از یک دهه گذشته است. در شرایطی که ساخت آثار بزرگی همچون سلمان فارسی سالها به طول انجامیده و جایگزین شایستهای برای مجموعههای تاریخی-مذهبی گذشته ساخته نشده، قاب تلویزیون ناگزیر به تکرار مکرر داشتههای قدیمی خود روی میآورد. این تکرار مکرر، هرچند کیفیت فنی و دراماتیک اثر میرباقری را به رخ میکشد، اما به شکلی غمانگیز نشاندهنده بنبست خلاقیت و توقف جریان تولیدات فاخر در رسانه ملی است.
موزه ارواح روی آنتن؛ نسل تکرارناپذیری که به زیر خاک رفت پروسه ساخت این مجموعه عظیم تاریخی نزدیک به ده سال از زمان پیشتولید تا پایان مراحل فنی به طول انجامید. در طول این سالها و بیش از یک دههای که از پخش اولیه آن میگذرد، یک تراژدی موازی و تلخ در دنیای واقعی رخ داده است. کهکشانی از نامدارترین بازیگران تئاتر، سینما و تلویزیون ایران که جانمایه خود را در قالب نقشهای یاران و دشمنان مختار دمیده بودند، یکی پس از دیگری رخ در نقاب خاک کشیدهاند. امروزه تماشای دوباره این سریال، دیگر تنها مرور یک روایت تاریخی صدر اسلام نیست، بلکه مواجهه با یک آرشیو زنده و موزه تصویری از هنرمندانی است که اکنون تنها یاد و چند فریم از بازیهای درخشانشان برای ما باقی مانده است.
مرگ این هنرمندان، صرفا یک فقدان فیزیکی نیست، بلکه به معنای پایان یافتن یک دوران طلایی در بازیگری کلاسیک و آکادمیک ایران است؛ نسلی از بازیگران قدرتمند تئاتر که تسلط بینظیری بر بیان، گریمهای سنگین و دیالوگهای سخت داشتند.
در ادامه این گزارش، به بررسی کارنامه هنری، نقشآفرینیها و سرنوشت ستارههای درگذشته این اثر میپردازیم که امروز به بنای یادبودی برای این رفتگان بدل شده است.
سیمای نقشهای منفی؛ نبوغ دراماتیک در آفرینش شر و جنون برخلاف جریانهای متداول که نقشهای منفی را سطحی و تکبعدی میبینند، میرباقری در این اثر با کمک بازیگران برجسته تئاتر، ابعاد پیچیده، لایهلایه و هولناکی از شر را خلق کرد. بازیگران نقشهای منفی یا همان اشقیا، با مهارتی خیرهکننده توانستند جنون، طمع، ترس و تضادهای درونی انسانهای سقوطکرده را به تصویر بکشند که متاسفانه بسیاری از آنان امروز در میان ما نیستند.
سید صدرالدین حجازی یکی از تکاندهندهترین و ماندگارترین نقشآفرینیهای منفی در تاریخ مجموعههای تاریخی ایران را در نقش خولی بن یزید اصبحی ارائه داد. حجازی که در ۲۴ شهریور سال ۱۴۰۳ در سن ۷۶ سالگی و پس از یک دوره کما دار فانی را وداع گفت، کارنامه قابل توجهی در تئاتر و آثار بزرگی چون روزی روزگاری، کوچک جنگلی، نابرده رنج و تفنگ سرپر داشت. او در دوران دانشجویی خود با کارگردانی نمایشنامههای بزرگ تئاتر و دریافت جایزه اسب طلایی در سال ۱۳۵۶ به عنوان بازیگر برتر، تسلط خود را اثبات کرده بود. حجازی که پدر سینا حجازی، خواننده پاپ است، در خاطرات خود نقل کرده که میرباقری ابتدا چهار نقش متفاوت با دستمزدی کلان و حضور مستمر تا پایان پروژه را به او پیشنهاد داده بود، اما او با خواندن متن، شیفته شخصیت پیچیده و روانپریش خولی شد و بازی در این نقش کوتاه اما کلیدی را ترجیح داد. او برای درک این کاراکتر تاریخی، ماهها به تحقیق و تفحص پرداخت و بیش از دو هزار صفحه مطلب درباره ابعاد روانشناختی خولی مطالعه کرد تا بتواند تجسمی دقیق از ترس، جنون و طمع کاراکتر را به تصویر بکشند. سکانس معروف بازگشت خولی به خانه در دل مه و تاریکی، در حالی که توبرهای حامل سر مبارک سیدالشهدا را در دست دارد و با واکنش هولناک همسرانش مواجه میشود، از شاهکارهای بازیگری اوست. بازی باورپذیر حجازی به حدی قوی بود که تا سالها بعد، با واکنشهای احساسی و گاه ناسزاهای مردم در خیابان مواجه میشد.
سید صدرالدین حجازی رضا خندان نیز با پذیرش نقش سنان بن انس، یکی دیگر از سختترین بازیهای این مجموعه را ارائه داد. سنان در این سریال مردی دائمالخمر، روانپریش، هذیانگو و به شدت ترسو است که تحت تاثیر جنایت خود در روز عاشورا، تعادل روانیاش را کاملا از دست داده است. خندان با تولید صداهای ناهنجار از گلو و حرکات لرزان دست و پا، تصویری تکاندهنده از سقوط اخلاقی یک انسان را به نمایش گذاشت. او که فارغالتحصیل هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای دراماتیک دانشگاه تهران بود، سابقه درخشانی در فیلمهای دندان مار و دو زن داشت و در تلویزیون نیز در نقش عدی بن حاتم در سریال امام علی (ع) درخشیده بود. او در شامگاه ۱۰ مهرماه ۱۳۸۹، درست در روزهای آغازین پخش سریال، بر اثر بیماری کلیوی در سن ۵۷ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان اهواز به خاک سپرده شد و هرگز فرصت نیافت تا بازخوردهای بازی خود را ببیند.
رضا خندان در «مختارنامه» ماهچهره خلیلی، دیگر ستاره جوانی بود که در مرداد سال ۱۳۹۹ در سن ۴۳ سالگی در لندن بر اثر ابتلا به سرطان لوزالمعده درگذشت. او که نوه دختری بازیگر پیشکسوت، پروین سلیمانی بود، تحصیلات عالیه خود را در مقطع کارشناسی ارشد معماری در دانشگاه آکسفورد به پایان رسانده و دورههای بازیگری را در لندن گذرانده بود. بازی در نقش جاریه، خواهر ناتنی مختار ثقفی و همسر عمر بن سعد، اولین تجربه تلویزیونی او بود که به یکی از درخشانترین نقاط کارنامهاش بدل شد.
خلیلی در نقش جاریه، زنی جاهطلب، کینهتوز و در عین حال مغرور را به تصویر کشید که تضاد میان عشق خانوادگی و حرص دستیابی به قدرت در کوفه را به نمایش گذاشت. جالب اینجاست که مادربزرگ او، پروین سلیمانی نیز در این سریال در نقش کوتاه سلیمه (زن ترشیفروش) بازی کرده بود. پروین سلیمانی در سال ۱۳۸۸ پیش از آغاز پخش رسمی سریال به دلیل کهولت سن و تومور مغزی از دنیا رفت و سالها بعد، نوه جوانش نیز در غربت به او پیوست تا قابهای مشترک خانوادگی آنان در این سریال برای همیشه جاودانه شود.
ماهچهره خلیلی در «مختارنامه» ولیالله مؤمنی نیز با فیزیک بدنی مناسب و تسلط بر فنون رزمآوری، تصویری از اشرافیت خشن شامی را در قامت شرحبیل بن ذیالکلاع خلق کرد. مؤمنی که متولد ۱۰ خرداد ۱۳۲۳ در اردبیل بود، از سال ۱۳۴۷ به طور حرفهای وارد کار دوبلاژ شد و صدای ماندگار او در مجموعههایی چون جنگجویان کوهستان و فیلمهای ای ایران و مادر شنیده میشد. گریم جالب و صدای باصلابت او، صحنههای نبرد تنبهتن و مجادلات لفظی کاراکتر شرحبیل را بسیار دیدنی ساخته بود. او که دورههای عالی خوشنویسی را نزد استاد امیرخانی گذرانده بود، در دیماه سال ۱۳۹۴ بر اثر عارضه قلبی ناگهانی چشم از جهان فروبست.
ولیالله مؤمنی در «مختارنامه» تبلور ایمان و تردید؛ جبهه یاران و مصلحتاندیشان در سوی دیگر ماجرا، جبهه حق و یاران مختار یا چهرههای خنثی و مصلحتاندیش مکه و کوفه قرار داشتند که بازیگران هر یک با استفاده از تکنیکهای بازیگری کلاسیک، به این شخصیتها روح دمیدند.
پرویز پورحسینی، فارغالتحصیل رشته بازیگری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، از ستونهای بازیگری متد و کلاسیک در ایران بود. او که سابقه همکاری با بزرگانی چون حمید سمندریان، بهرام بیضایی و علی حاتمی را در کارنامه داشت، در پاییز سال ۱۳۹۹ بر اثر ابتلا به ویروس کرونا درگذشت و به جمع رفتگان این مجموعه پیوست. نقشآفرینی پورحسینی در کاراکتر میثم تمار، خرمافروش معترض و یار وفادار حضرت علی، جلوهای بینظیر از وقار، معنویت و صلابت بود. سکانسهای مربوط به تقابل میثم تمار با عبیدالله بن زیاد در مسجد کوفه و در نهایت مصلوب شدن او بر تنه درخت نخل، از تاثیرگذارترین بخشهای سریال است که با تکیه بر صدای گرم، نگاهها و سکوت پورحسینی به اوج دراماتیک خود رسید.
پرویز پورحسینی در «مختارنامه» کریم اکبری مبارکه با ایستادن در نقش احمر بن شمیط، فرمانده کل سپاه مختار ثقفی، جلوهای دیگر از تواناییهای خود را به نمایش گذاشت. مبارکه که با نقش ابن ملجم مرادی در سریال امام علی (ع) نام خود را در تاریخ تلویزیون ثبت کرده بود، در این کار نشان داد که توانایی بالایی در ایفای نقشهای مثبت و سرداران وفادار اما دچار خطای محاسباتی دارد. او که لیسانس بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشگاه تهران داشت و کار خود را از اوایل دهه پنجاه آغاز کرده بود، در آبان سال ۱۳۹۹ بر اثر ابتلا به کرونا در سن ۶۷ سالگی درگذشت.
کریم اکبری مبارکه در «مختارنامه» داوود رشیدی، یکی از بازیگران طلایی ایران، شخصیت نعمان بن بشیر انصاری را به عنوان مردی مصلحتجو، خسته از جنگ و گریزان از خشونت به تصویر کشید که دخترش عمره، همسر دوم مختار بود. رشیدی با تکیه بر تجربه عظیم خود در تئاتر مدرن و سینمای ایران، بازخوانی متفاوتی از این حاکم اموی ارائه داد که تمایلی به درگیری مستقیم با فرستاده امام حسین نداشت. رشیدی در شهریور سال ۱۳۹۵ پس از سالها مبارزه با بیماری آلزایمر دار فانی را وداع گفت.
داوود رشیدی در «مختارنامه» عباس امیری مقدم، بازیگر گیلانی که با نقشهای ماندگاری همچون ابوموسی اشعری در سریال امام علی (ع) و آنخمائو در سریال یوسف پیامبر شناخته میشد، در این کار ایفاگر نقش عامر بن مسعود، نخستین حاکم زبیری کوفه بود. امیری با فیزیک خاص و لحن خاص خود، سیاستمداری محافظهکار و ترسو را به نمایش گذاشت که تلاش میکرد منافع خود را حفظ کند. این بازیگر توانمند در ۷ اسفند سال ۱۳۸۹، در پی تصادف رانندگی در جادههای گیلان و سکته قلبی پس از آن جان خود را از دست داد.
عباس امیری مقدم در «مختارنامه» انوشیروان ارجمند در نقش رفاعة بن شداد، یکی از رهبران توابین و فقیهان کوفه ظاهر شد. صدای پرطنین، ریش سفید بلند و حرکات بدنی سنجیده ارجمند، به رفاعه شخصیتی کاریزماتیک، مردد و در نهایت پشیمان از قصور در یاری امام حسین بخشید. ارجمند که برادر بزرگتر جهانگیر ارجمند و پدر برزو ارجمند بود، با تجربیاتاش در تئاتر، تراژدی درونی رهبران توابین را بسیار خوب بازسازی کرد. او در آذرماه سال ۱۳۹۳ بر اثر بیماری قلبی و ریوی درگذشت.
انوشیروان ارجمند در «مختارنامه» احمد علامهدهر، هنرمند شیرازی که علاوه بر بازیگری، در نقاشی، خوشنویسی و کارگردانی تئاتر نیز دستی داشت، در این کار نقش عبدالرحمن بن شریح، از یاران نزدیک مختار را ایفا کرد. او این کاراکتر را به عنوان چهرهای حقطلب و جستجوگر تصویر کرد که با احتیاط و عقلانیت گام در مسیر قیام میگذارد. علامهدهر در آذر سال ۱۳۹۳ در حین بازی در سریال پردهنشین دچار سکته مغزی شد و پس از ماهها بستری بودن، در مرداد ۱۳۹۴ در سن ۶۲ سالگی درگذشت، در حالی که خانوادهاش برای هزینههای درمانی او با مشکلات شدید مالی مواجه شده بودند.
احمد علامهدهر در «مختارنامه» ابراهیم آبادی، فارغالتحصیل کارگردانی تئاتر از آکادمی هنرهای دراماتیک پراگ، نقش عبیده، یار قدیمی مختار ثقفی را بازی کرد. عبیده کاراکتری خاکستری، شوخطبع و دچار ضعف نفس بود که به دلیل علاقه به شرب خمر، مدام دچار دردسر میشد اما وفاداریاش به مختار را حفظ کرد. آبادی با ایجاد لحنی طنازانه و صمیمی، توانست تضادهای درونی مردمان عادی کوفه را تصویر کند. او در آبان سال ۱۳۹۸ پس از گذراندن دورهای از بیماری ریوی دار فانی را وداع گفت.
ابراهیم آبادی در «مختارنامه» ژاله علو، گوینده، مدیر دوبلاژ و بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینمای ایران، در دیماه سال ۱۴۰۳ در سن ۹۷ سالگی بر اثر کهولت سن و ایست قلبی چشم از جهان فروبست. او که با نام اصلی شوکت علو در محله سنگلج تهران متولد شده بود، در این کار به عنوان دومه بنت عامر، مادر مقتدر، عاقل و باصلابت مختار ثقفی ظاهر شد. صدای خاص، بیان قوی و چشمان نافذ علو، به کاراکتر دومه ابهتی تاریخی بخشید که او را به عنوان نمادی از مام میهن و مظهر خرد مادری در بستر رویدادهای پرآشوب صدر اسلام تثبیت کرد.
ژاله علو در «مختارنامه» بیژن افشار بازیگر باسابقه سینما، تئاتر و تلویزیون و عضو هیئت مدیره انجمن بازیگران خانه تئاتر، در این مجموعه نقش محمد بن اشعث بن قیس را بازی کرد. کاراکتر او به عنوان یکی از فرماندهان نیروهای اموی در دستگیری مسلم بن عقیل و از حاضران در فاجعه کربلا، با دقت و تسلط فنی بالایی توسط افشار اجرا شد. افشار که فارغالتحصیل رشته بازیگری از دانشگاه هنرهای دراماتیک بود، در ۲۰ اردیبهشت سال ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به ویروس کرونا در سن ۶۶ سالگی درگذشت و پیکرش در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
بیژن افشار در «مختارنامه» غولهای خفته در نقشهای فرعی؛ یادبودی برای دیگر درگذشتگان بخش عمدهای از قدرت بصری و دراماتیک این سریال مدیون بازیگرانی است که در نقشهای فرعی و کوتاه، کیفیتی در حد نقشهای اصلی ارائه دادند. این هنرمندان پیشکسوت، با حضور خود به جهان داستان غنا بخشیدند.
حسین خانیبیک بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون که بازی او در نقش ایاس بن مضارب (فرمانده زبیری شرطههای کوفه) یکی از قابهای دیدنی کار بود، در ۳۰ مرداد سال ۱۴۰۳ در سن ۸۳ سالگی درگذشت. خانیبیک که به دلیل حضور همهجانبه و گرهگشاییهایش در تئاتر به «آچار فرانسه اداره تئاتر» معروف بود، چند سال پس از پایان این پروژه به تدریج به بیماری آلزایمر مبتلا شد و قدرت تکلم و شناخت اطرافیان را از دست داد.
حسین خانیبیک در «مختارنامه» نصرت دستمردی بازیگر نقش پیشکار عبدالله بن زبیر نیز از دیگر چهرههایی بود که به بیماری آلزایمر مبتلا گردید و در سال ۱۳۹۵ در سن ۷۷ سالگی از دنیا رفت. دستمردی علاوه بر بازیگری، سالها به عنوان دستیار کارگردان و مدیر تولید در پروژههای سینمایی فعالیت داشت.
عباس وفایی بازیگر اصفهانی که نقش خادم و جاسوس عبدالله بن زبیر را ایفا میکرد، در تیر سال ۱۳۹۳ در سن ۵۷ سالگی دار فانی را وداع گفت. وفایی سالها در پروژههای تاریخی بزرگی چون تفنگ سرپر و شیخ بهایی هنرنمایی کرده بود.
سیروس تقینژاد بازیگر پیشکسوت تئاتر، نقش پیرمرد نابینایی را بازی میکرد که قاتل حصین بن نمیر بود. این بازیگر توانا در بهمن سال ۱۳۹۴ در سانحه تصادف در اتوبان تهران-کرج جان خود را از دست داد.
سیروس تقینژاد در «مختارنامه» ایرج خدری، عضو سابق تیم ملی بسکتبال ایران که به دلیل فیزیک بدنی بسیار بلندقامت خود نقش سردسته شرطههای کوفه را بازی میکرد، سرنوشت بسیار تلخی داشت. او که در سالهای پایانی عمر کوتاه خود با بیماری همسر و مشکلات شدید معیشتی مواجه بود و به دستفروشی در خیابانهای تهران روزگار میگذراند، در تیر سال ۱۳۹۵ در سن ۴۵ سالگی در بیمارستان امام حسین درگذشت.
ایرج خدری در «مختارنامه» نقی سیفجمالی بازیگر نقش طبیب ابن زیاد نیز که از اواسط دهه شصت جلو دوربین رفته بود، در اردیبهشت سال ۱۳۹۶ بر اثر عارضه قلبی در سن ۵۸ سالگی دار فانی را وداع گفت.
در کنار این چهرهها، باید از بازیگرانی چون فاضل اجبوری در نقش ابوذاکر (پیرمرد قبیلهنشین بیعتکننده)، رضا آقاربی در نقش زهیر بن قین بجلی که پیش از پخش سریال در سال ۱۳۸۷ بر اثر سکته قلبی درگذشت، فاضل فاضلیپارسا معروف به بابافاضل اصفهانی که در سال ۱۳۹۱ در سن صد سالگی درگذشت، میرصلاح حسینی در نقش عمرو بن حجاج زبیدی، ولیالله شیراندامی در نقش سلیمان بن صرد خزاعی و همچنین هنرمندانی چون ابوالقاسم پورشکیبایی، یوسف نوروزی، رحیم سعادتی متین، خداداد مجلسی، مجید مقدم و داوود آریا یاد کرد که هر یک سهمی در ساخت این حماسه تصویری داشتند و اکنون در قید حیات نیستند.
خاصیت زمان و فرسایش؛ پایان یک دوران طلایی در تئاتر ایران در نهایت، آنچه پس از هر بار بازپخش این مجموعه در حافظه جمعی مخاطب باقی میماند، تنها یک روایت تاریخی یا یک تجربه تلویزیونی نیست، بلکه نوعی مواجهه دوباره با زمان است؛ زمانی که از یکسو به گذشتهای پرشکوه در تولیدات نمایشی ایران اشاره دارد و از سوی دیگر، امروزِ خالی از جایگزینهای همسنگ را پیش چشم میآورد. «مختارنامه» در این میان به چیزی فراتر از یک سریال تبدیل شده است؛ به آینهای که هم توان و وسعت یک دوره از بازیگری و کارگردانی را بازتاب میدهد و هم بهطور ناخواسته، فرسایش تدریجی همان میراث را یادآوری میکند. تکرار آن، هرچند برای مخاطب آشنا و نوستالژیک است، اما در عمق خود پرسشی جدی را زنده نگه میدارد: آیا هنوز امکان بازتولید آن سطح از دقت، وسعت و جسارت در روایتهای تاریخی وجود دارد، یا قاب تلویزیون برای همیشه به مرور گذشته محکوم شده است؟
۵۹۲۴۴
دلیل واقعی محبوبیت «مختارنامه» بعد از ۱۶ سال چیست؟ سریال «مختارنامه» به رغم پخش و تکرارهای بیشمارش پس از ۱۶ سال، هنوز هم مخاطبان بسیاری دارد اما باید دید رمز این موفقیت در چیست؟
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهر نوشت: سریال پرمخاطب و تحسینشده «مختارنامه» به کارگردانی داوود میرباقری بار دیگر از دوشنبه اول تیر روی آنتن شبکه آیفیلم میرود تا دستآویز همیشگی رسانه ملی در ماههای محرم و صفر باشد. در کنار انبوه انتقاداتی که برای پخش چندین باره این سریال و ناتوانی در ارائه یک اثر جایگزین پس از گذشت ۱۶ سال از نخستین پخش این مجموعه وجود دارد، آمارها نشان میدهد که این سریال مخاطبان خود را حفظ کرده و هرسال با فرارسیدن ماه محرم و پخش این اثر شمار بسیاری از دنبالکنندگان تلویزیون به تماشای دوباره «مختارنامه» مینشینند و بسیاری نیز که سنشان کمتر است، برای اولین بار با علاقه این مجموعه را دنبال میکنند. در این گزارش میکوشیم تا همراه با مروری بر این مجموعه، تلاش کنیم دریابیم که چه عاملی سبب میشود که مخاطبان پس از گذشت بیش از یک دهه از تماشای یک اثر خسته و دلزده نشوند.
فیلمنامه فنی و دیالوگهای خاص میرباقری
«مختارنامه» اگرچه به ظاهر زندگانی مختار ثقفی و قیام او به خونخواهی امام حسین (ع) را به تصویر میکشد، در انتخاب زمان آغاز روایت بسیار هوشمندانه عمل کرده و بهجای اینکه وقایع سریال را از جوانی و آغاز زندگی سیاسی مختار آغاز کند، سریال را از زخمی شدن امام حسن (ع) آغاز کرده است تا تماشاگر بتواند به خوبی حوادثی را که منجر به واقعه کربلا میشود، درک کند و او را با اطلاعات اضافهای که در خدمت اتمسفر عاشورایی نیست، درگیر نکند. سریال با یک بحران آغاز میشود که مخاطب را به کنجکاوی و درگیری برای دانستن ادامه حوادث ناگزیر میکند.
«مختارنامه» از یک سریال بیوگرافی فراتر میرود. میرباقری در این فیلمنامه به رغم پرداخت کامل به زندگی مختار ثقفی، اولا عاشورا و حوادث پیشین و پسین آن و ثانیا احوال سیاسی و اجتماعی قلمرو اسلامی را به خوبی روایت میکند. حضور شخصیتهای عام و یا پرداختن به چگونگی اوضاع شهر کوفه و مردم آن در کنار اوضاع سیاسیاش، دریچهای است که میکوشد تا مخاطب را با یک درک جامعهشناختی از کوفه قرن اول هجری آشنا کند. همچنین میرباقری برخلاف اثر پیشینیش «امام علی (ع)» به گونهای فیلمنامه را نوشته است که عموما هر قسمت در موقعیتی ملتهب به پایان میرسد؛ اقدامی که چون زنجیری سبب میشود تماشاگر از سریال دست نکشد.
زبان متن و چگونگی نگارش دیالوگها، مهارت ویژه میرباقری در خلق آثارش است. دیالوگهای شخصیتهایی چون ابن زیاد، مختار، زبیر و عمر در این اثر بسیار فکرشده و همراه نکتهسنجی هستند. در کنار این مهارت در نگارش دیالوگ، میرباقری از زبانی بهره میگیرد که عیانگر دانش عمیق او در زمینه ادبیات و تاریخ است. زبان «مختارنامه» به رغم کهنگرایی و آرکائیک بودن، تصنعی نمیشود و مخاطب عام را از درک خود عاجز نمیکند و حتی در صحنههایی به زبان محاوره امروزه نزدیک می شود که همین ویژگی به رغم استقبال مخاطب مورد انتقاد کارشناسان و منتقدان نیز قرار گرفت چون از لحاظ زیبایی شناسی و پایبندی به زمان روایت، انتظار نمی رود که در یک اثر تاریخی، شخصیت ها از اصطلاحات و ضرب المثلهای امروزی استفاده کنند.
استفاده از بازیگرانی که نقش خود را نفس میکشند
انتخاب بازیگر این سریال به دقت انجام شده است. فریبرز عربنیا در جایگاه نقش اول حالت چهره و صورتبندی فرمی مناسبی دارد و میداند که چگونه از چشمهایش برای انتقال احساس و مضمون استفاده کند؛ کاری که در فیلمهایی چون «سلطان» و «شوکران» نیز به خوبی انجام داده بود. با این حال صدای عربنیا بیش از آنکه یادآور صدای یک یل عرب باشد، شبیه به صدای یک مرد آکادمیسین قرن بیستمی است و شاید اگر میرباقری نظر خود را اجرایی میکرد و چنان میکرد تا صدای او را دوبله کنند، کیفیت سریال افزایش مییافت.
فرهاد اصلانی فرد دیگری است که چشمپوشی از درخشش او در نقش ابن زیاد ممکن نیست. ابن زیاد در فیلمنامه میرباقری صرفا یک کاراکتر شرور با اهدافی پلید نیست بلکه او یک سیاستمدار چیرهدست و بسیار باهوش است که به خوبی میداند چگونه باید دیگران و بهخصوص مردم را فریب دهد. اصلانی چنان دیالوگهای دشوار را اجرا میکند که گویی در همان لحظه به ذهن خودش رسیدهاند. او به خوبی میداند که چگونه نوع بازی خود را در مواجهه با شخصیتهای مختلف داستان تغییر دهد و کافی است تفاوت شخصیت ابن زیاد را در سکانسهای مسجد کوفه، گفتگوهایش با مخالفان و همراهانش و تنهاییاش مقایسه شود تا این درک حاصل شود که چگونه پرداخت و اجرای صحیح یک شخصیت منفی رخ میدهد.
کارگردانی و جلوههای بصری
میرباقری در «مختارنامه» از راوی صرف بودن عبور میکند و با نوع خاص کارگردانی خویش اوهام و درونیات شخصیتهایش را به تصویر میکشد. سکانس مواجهه مسلم بن عقیل (ع) با حقیقت دیوگونه پیروانش و یا رویای مختار از جوشیدن خون در قصر کوفه، همه هنرهای ظریفی هستند که میرباقری با بهکار بردن آنها در کارگردانی خود به مخاطبانش اجازه داده است تا پابهپای شخصیتها در دل جهان سریال گام بردارند. همچنین فیلمبرداری و نوع جلوههای ویژه بصری بهخصوص در سکانسهای مربوط به جنگ با در نظر داشتن سال تولید اثر، شایسته تحسین است.
با این حال «مختارنامه» در قیاس با اثر پیشین میرباقری یعنی سریال «امام علی (ع)» بسیار بیشتر به صحنههای جنگ و نمایش خشونت دست یازیده است و این سبب شده تا مخاطبان بیشتری به تماشای سریال بنشینند. شاید بتوان گفت مواجهه بیشتر مخاطبان با سریالهای هالیوودی نسبت به زمان پخش سریال «امام علی (ع)» و گرایش مسیر سریالسازی جهانی به آن آثار، موجب شده است که وی برای حفظ تماشاگر و افزایش هیجان مجموعه، به این تعداد جنگ و صحنههای نبرد در طول داستان روی بیاورد؛ اقدامی که شاید از فاخر بودن اثر بکاهد.
درام در خدمت تاریخ یا تاریخ در خدمت درام؟
رمانها، فیلمها و سریالهای تاریخی در روایت خود همواره با چالش رعایت مرزهای تاریخ و درام مواجه بودهاند. از سویی یک انتظار آن است که سریال بسیار جذاب و دراماتیک باشد و مخاطب را با دادهها و یا حوادث تاریخی کسلکننده مشغول نسازد و از سویی دیگر انتظار آن است که درام بتواند تاریخ را به خوبی روایت کند و تماشاگر را با آن حوادث و شخصیتها آشنا سازد. از همان آغاز پخش سریال، انتقادات زیادی به میرباقری به جهت فاصلهگرفتن او از تاریخ در پرداخت شخصیتهایی چون مختار و کیان وارد شد و او را به تحریف تاریخ متهم کردند، اما به راستی تا چه اندازه میتوان او را مقصر دانست؟
حقیقت آن است که غالب اقتباسهای تاریخیای که به موفقیت دستیافتهاند، در بسیاری از موقعیت ها تاریخ را فدای درام کردهاند. مل گیبسون در «شجاع دل» ویلیام والاس خود را خلق کرد و تاریخ را کاملا در خدمت درام قرار داد تا یک فیلم بزرگ بسازد و یا در «لورنس عربستان» شخصیت اصلی کاملا اسطورهای شده است در حالی که حقیقت تاریخ چنین نبوده است. میرباقری اما به رغم فاصلهگرفتنهای آشکارش از تاریخ و نگاهی مثبتگرایانه به شخصیت مختار، تلاش کرده است تا دیدگاه برخاسته از هنر خود را در پرداخت شخصیتها و و روایت حوادث تاریخی به تصویر بکشد؛ نگاهی که انعکاسی از واقعیت تاریخی اما در عین حال جذاب و دیدنی است.
در مجموع، «مختارنامه» اثری تماشایی است. نگارش فیلمنامه این اثر سال ها زمان برده است و روایت آن از وقایع تاریخ سده اول هجری بسیار تاثیرگذار و شگفتانگیز است. «مختارنامه» به خوبی نشان میدهد که جاوید شدن یک اثر، اتفاقی است که به مشقت و استعداد بسیار نیاز دارد و هنگامی که رخ بدهد، مخاطبان از آن به هر نحو و در هر زمان استقبال میکنند.
۵۹۲۴۳
رئالیتی شوی «جونمون» این روزها با اجرای سپند امیرسلیمانی و مونا کرمی در حال ضبط است.
آتش تقیپور: در اولین بمباران سه نفر از اعضای خانوادهام شهید شدند آتش تقیپور بازیگر پیشکسوت سینما، تلویزیون و تئاتر که در سریال «مادران» ایفای نقش کرده است، گفت: «مادران» برای قدردانی از مقام مادران شهدا کمترین کار است، معتقدیم درباره این عزیزان باید بیشتر کار شود.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، آتش تقیپور گفت: این سریال به دلیل داشتن کارگردان خوب، من را به حضور در این نقش ترغیب کرد و خوشحال هستم که با یک کارگردان جوان دارای انگیزه و خلاق کار کردم. فرد فهیمی است و انتخاب موضوع هم خوب بود.
او افزود: ما در خانواده خود شهید داشتیم و در اولین بمباران سه نفر از اعضای خانواده ما شهید شدند، تنها با ساختن یک سریال درباره مادران شهدا حق مطلب ادا نمیشود و نیاز به تولیدات بیشتر درباره فداکاریها و ایثار این بانوان است.
تقیپور میگوید: درباره پاسداشت مادردان شهدا باید بیش از اینها کار تولید شود زیرا بسیاری از خانوادههای شهدا به دنبال هیچ امتیازی نبودند و باید به این گونه خانوادهها مورد توجه خاص قرار گیرند.
او تصریح کرد: نه تنها خود شهدا که خانوادههای آنها دنبال هیچ فرصتطلبی نبودند و به صورت دلی به میدان آمدند و پای کار بودند. شهدای والامقامی مانند شهید باکری و خانوادههایشان انسانهای بیتوقعی بودند که شهادت را بر هر چیز دیگری ترجیح دادند و سینما باید با ساختن آثاری درباره شهدا و خانوادههایشان ادای دین کند.
بازی در نقش پدر یک شهید
این بازیگر که در سریال مادران نقش پدر یک شهید را بازی کرد، ادامه داد: گروه بسیار خوبی بود و تعامل مطلوبی بین بازیگران و عوامل به خصوص تیم کارگردانی برقرار بود.
تقیپور درباره همکاری با کارگردان جوان این سریال(مسعود دهنوی) گفت: دوست دارم فعالیتهای هنری خود را با نیروهای جوان داشته باشم و معتقدم به جوانان باید امکان تولید و رشد داده شود.
این پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون از سریال مادران به عنوان یک کار ارزشمند در قدردانی از مقام شامخ شهدا نام برد و گفت: باید به کارگردانهای جوان فرصت داد از اینگونه فعالیتها در قالب سریال و فیلم تولید کنند و توانمندیهای خود را به منصه ظهور بگذارند.
او در عین حال گفت: با توجه به استقبال مطلوب مخاطبان از این سریال، باور بر این است که کارگردان توانست به خوبی از عهده رسالت خود با وجود امکانات کم، برآمد.
59243
تصویربرداری سریال «دو وجب و نیم» آغاز شد/ معرفی بازیگران سریال «دو وجب و نیم» به نویسندگی رسول حقشناس و با کارگردانی نیما هاشمی و تهیهکنندگی مشترک نیما هاشمی و سعید کوهزاد با سپری کردن مرحله پیش تولید، مقابل دوربین حمید شکوهی(مدیر فیلمبرداری) رفت.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهدی امینیخواه، نیما هاشمی، خشایار راد، شیوا خسرو مهر، اسدالله یکتا، احمدایراندوست، نیما شمس و داریوش سلیمی بازیگرانی هستند که در این سریال پنج قسمتی به ایفای نقش میپردازند.
در خلاصه داستان این اثر آمده است: «دو وجب و نیم»، روایتی کمدی از زندگی دو برادر بوده که با نقشه پدربزرگ خود را از آسایشگاه بیرون میآورند تا صاحب ثروت او شوند اما از آنجایی که پدربزرگ حافظه خود را از دست داده است، با چالش جدی مواجه میشوند… .
نیما هاشمی پیش از این کارگردانی فیلمهایی چون «آنجا کسی دیوانه نیست»، «دارچین تلخ» و «ویلای موروثی» و نمایشهایی چون «تولد جهنمی»، «میان پرده»، «باغ آلبالو»، «پزشک نازنین» را برعهده داشته است.
دیگر عوامل سریال «دو وجب و نیم» متعاقبا در خبرهای بعدی معرفی میشوند.
59243
«سرخدار» از امشب به آنتن شبکه یک میرسد/ روایت نفسگیر نبرد با قاچاقچیان جنگل سریال «سرخدار»؛ تازهترین تولید صداوسیمای مرکز مازندران، از امشب روی آنتن شبکه یک سیما میرود تا مخاطبان را با روایتی پرکشش از حفاظت از طبیعت، خانواده و مبارزه با سودجویان جنگل همراه کند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی سیمافیلم، «سرخدار» در ۲۷ قسمت و به تهیهکنندگی و کارگردانی مسعود فرخنده تولید شده و داستان مازیار، جنگلبانی متعهد، اصولگرا و خانوادهدوست را روایت میکند؛ مردی که عشق به طبیعت و حفاظت از جنگلهای شمال، مهمترین دغدغه زندگی اوست. مازیار در مسیر انجام وظیفه خود با چالشهای بزرگی روبهرو میشود؛ چالشهایی که از بیمبالاتی برادر بزرگترش فرهاد آغاز شده و با دسیسههای پرویز و جلال، دو تن از قاچاقچیان چوب و زمینخواران بزرگ منطقه، ابعاد گستردهتری پیدا میکند. این اتفاقات، مازیار را درگیر ماجراهایی پیچیده و پرتنش میکند که شاکله اصلی داستان سریال را شکل میدهند.
این مجموعه تلویزیونی با نگاهی اجتماعی و محیطزیستی، ضمن پرداختن به اهمیت حفاظت از منابع طبیعی، روابط خانوادگی، مسئولیتپذیری و پیامدهای طمع و سودجویی را نیز به تصویر میکشد.
در «سرخدار» جمعی از بازیگران شناختهشده و بومی به ایفای نقش پرداختهاند که از جمله آنها میتوان به عمار تفتی، سلمان خطی، مجید پتکی، علیرضا اوسیوند، میلاد میرزایی، منوچهر علیپور، فریده دریامج، حمیدرضا ابراهیمی، مریم خدارحمی، افشین سنگچاپ، سپیده پهلوانزاده، مرتضی زارع، مهیار مجیب، مبین رستگار، زندهیاد مهرداد فلاحتگر، بهمن امیرسلیمانی، میلاد حسینپور، ارشیا توکلی، شووار کریمزاده، نگار محمدی، پرنیا خانرمکی، حسین گنجی، هادی اصغری و امیر سالاری اشاره کرد.
59243
رئالیتی شوی «جونمون» این روزها با اجرای سپند امیرسلیمانی و مونا کرمی در حال ضبط است.
