کاوه کاویان، بازیگر سینما و تلویزیون درگذشت کاوه کاویان، بازیگر سینما و تلویزیون که با نقشآفرینی در آثاری چون «بوتیک»، «مجردها»، «چهره به چهره» و «کتابفروشی هدهد» شناخته میشد، در ۵۹ سالگی درگذشت؛ بازیگری که پس از سالها زندگی در آمریکا، مدتی پیش به ایران بازگشته بود تا بار دیگر فعالیت هنری خود را از سر بگیرد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کاویان متولد سال ۱۳۴۶ بود و بخشی از آموزشهای بازیگری خود را در کالج الکامینو در لسآنجلس گذراند و در رشته سینما نیز تحصیل کرد. او از خانوادهای آشنا با هنر میآمد و پدرش از دستاندرکاران حوزه دوبله بود؛ موضوعی که باعث شد کاویان نیز شناخت و علاقهای جدی به این حوزه داشته باشد.
فعالیت حرفهای کاوه کاویان در سینما از اوایل دهه ۸۰ آغاز شد. او در سال ۱۳۸۲ با فیلم «برگ برنده» به کارگردانی سیروس الوند وارد سینما شد و پس از آن در فیلمهایی چون «بوتیک» به کارگردانی حمید نعمتالله، «مجردها» ساخته اصغر هاشمی، «چهره به چهره» به کارگردانی علی ژکان و «ارتفاع ۶/۴۵» و «خانه روشن» به ایفای نقش پرداخت. نام او در میان بازیگران فیلم «تردید» نیز دیده میشود.
«بوتیک» یکی از آثار شناختهشده کارنامه کاویان است؛ فیلمی که در سال ۱۳۸۲ ساخته و در سال ۱۳۸۲ به نمایش درآمد و در کنار او بازیگرانی چون محمدرضا گلزار، گلشیفته فراهانی، حامد بهداد و رضا رویگری حضور داشتند.
اما برای بخشی از مخاطبان تلویزیون، کاویان بیش از همه با مجموعه «کتابفروشی هدهد» به کارگردانی مرضیه برومند به یاد آورده میشود. این مجموعه که در سال ۱۳۸۵ روی آنتن رفت، از آثار محبوب کارنامه او بود و همکاری با بازیگرانی چون فرهاد آئیش، سحر دولتشاهی، امیرحسین صدیق، بهاره رهنما و مهرانه مهینترابی را در کارنامهاش ثبت کرد.
کاویان در سالهای پایانی فعالیت حرفهای خود تنها به بازیگری محدود نماند و تجربههایی در زمینه خوشنویسی، ساخت فیلمهای کوتاه و تجربی و نگارش طرح و فیلمنامه نیز داشت. او همچنین سابقه همکاری با ماهنامه «فیلم» و «فیلم امروز» را در کارنامه داشت و نوشتههایش تا سالهای اخیر نیز منتشر میشد.
این بازیگر سالهای طولانی در آمریکا زندگی کرد و به همین دلیل حضورش در سینما و تلویزیون ایران تداوم چندانی نداشت. با این حال، مدتی پیش به ایران بازگشت تا فعالیتهای هنری خود را از سر بگیرد؛ بازگشتی که در نهایت فرصت تازهای برای ادامه حضور او در سینما و تلویزیون فراهم نکرد.
کاوه کاویان در حالی از دنیا رفت که اگرچه کارنامهاش از نظر تعداد آثار چندان پرشمار نیست، اما حضورش در فیلمهایی چون «بوتیک» و «مجردها» و همچنین مجموعه «کتابفروشی هدهد» باعث شده است نام او برای بخشی از مخاطبان سینما و تلویزیون ایران همچنان آشنا و ماندگار باشد.
5959
نامزدی «ویروس» در سه بخش جشنواره «عشق» آمریکا فیلم سینمایی «ویروس» به نویسندگی و کارگردانی سیامک کاشفآذر نامزد دریافت سه جایزه از جشنواره بینالمللی فیلم «عشق» در آمریکا شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، فیلم بلند «ویروس» با نام بینالمللی «آی آی – AYE AYE» به نویسندگی و کارگردانی سیامک کاشفآذر در اولین حضور بینالمللی خود موفق شد در سه بخش از جشنواره بینالمللی فیلم «عشق» Love International Film Festival ایالات متحده آمریکا نامزد دریافت جایزه شود.
این فیلم در بخشهای «بهترین فیلم بلند»، «بهترین بازیگر زن» برای مژگان صفری و «بهترین فیلمنامه» برای سیامک کاشفآذر نامزد دریافت جایزه شده است.
جشنواره بینالمللی فیلم «عشق» Love International Film Festival با هدف ترویج عشق، صلح، پذیرش، دوستی و ارزشهای انسانی برگزار میشود و در بخشهای مختلف سینمایی به آثار منتخب جایزه اهدا میکند.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «آی آی» نام مستعار دختری جوان است که بهصورت غیرقانونی واسطه خرید و فروش اعضای بدن افراد نیازمند میشود. مردی از او میخواهد قلبش را برای نجات دخترش که نیازمند پیوند قلب است، خارج کند؛ اما آی آی تلاش میکند از این درخواست عجیب فرار کند.
بازیگران این اثر مژگان صفری، زندهیاد حاتم مشمولی، علی غابشی، محمد اکبری، کیمیا خلج، عطیه ترابی، لیلا خادمی، رها مقدم، حمیدرضا حاجیلو، ساناز شیری، هلن منصوری، کیان الهیاری و حسین مهری هستند.
عوامل این فیلم عبارتند از: تهیهکنندگان: مجید بابایی، محسن (میلاد) فرجالهی، نویسنده و کارگردان: سیامک کاشفآذر، سرمایهگذاران: دکتر لیلا خادمی، محمد رضا امامی، حکیمه ثمودی، روزبه کاشفآذر، مشاور هنری: علیرضا استادی، طراح هنری: محمد اکبری، جانشین تهیهکننده: روژان صفری، مدیر فیلمبرداری: رضا نحوی، مدیران تولید: مصطفی نوحهخوان، ابوالفضل عباسی، تدوین: منوچهر صانعی، با تشکر از مصطفی نوحهخوان، طراح گریم: ساناز شیری، آهنگساز: بابک میرزایی، صداگذاری: محمود موسوینژاد، صدابردار: محمدرضا مرتضایی، مدیر برنامهریزی و دستیار اول کارگردان: مریم البرزی، طراح پوستر: بهینا گلشن و عکاس: نسیم افشاری.
«ویروس» دومین فیلم بلند سیامک کاشفآذر است که پیش از این با فیلم سینمایی «آوا» جایزه بهترین کارگردانی را از فستیوال فیلمهای کودک و نوجوان ایران را از آن خود کرده بود.
پخش بینالملل این اثر بر عهده «استودیو فیلمچی» است.
۵۹۲۴۳
در یادبود عبدی همه بودند، اما مدیریت نظم غایب بود!؟ دیروز تهران شاهد یکی از باشکوهترین و در عین حال آشفتهترین مراسمهای وداع بود. برای بدرقهی پیکر هنرمند جاویدنام، اکبر عبدی، همه آمده بودند؛ از هنروران بیادعا و بازیگران پیشکسوت تا اسطورههای ورزشی چون علی دایی و علی پروین… حضور بینظیر مردم بار دیگر ثابت کرد که هنرمندان واقعی، سرمایههای تمامنشدنی این سرزمیناند. اما در لایههای زیرین این شکوه، حقیقتی تلخ خودنمایی میکرد: فقدان مطلق نظم و مدیریت.
واقعیت این است که در مراسمی با این سطح از حساسیت و حضور چهرههای ملی، «آشفتگی» دیگر یک اتفاق نیست، بلکه یک «انتخاب» مدیریتی است!
نمیتوان حضور مردمی را که با عشق و اشتیاق برای یک عکس یا نگاهی از نزدیک آمدهاند، مقصر دانست. مقصر اصلی، دستگاه و تشکیلاتی است که در ساختار مدیریت شهری و انتظامی، وظیفه پیشبینی و کنترل چنین تجمعاتی را بر عهده دارد اما گویا قرار است باشند اما نباشند!؟چون دیروز به ظاهر متولیانی از شهرداری و انتظامی حضور داشتنداما بیشتر تماشاگر و یا برهم زننده نظم بودند وانگار قرار نبود مدیریتی درست و منظم و محترمانه ای برای این قشر وجود داشته باشد!
چطور ممکن است برای بخش آغازین مراسم در مقابل تالار وحدت، اندکی انضباط دیده شود اما به محض حرکت به سمت آرامگاه و بعد مراسم ختم، همهچیز به حال خود رها شود؟ این تضاد نشان میدهد که ما هنوز مراسم را برای «قاب دوربینها» برگزار میکنیم، نه برای «حفظ حرمت» صاحب عزا و میهمانانش.
این اولین بار نیست که شاهد چنین صحنههای زننده و برخوردهای دور از ادب هستیم. پیش از این در مراسم ختم مادر گرامی عموپورنگ نیز دقیقاً همین سناریوی رهاشدگی تکرار شد. وقتی یک خطا مدام تکرار میشود، دیگر نمیتوان نامش را اتفاق گذاشت؛ این یعنی سیستمهای اجتماعی و امنیتی ما، برنامهای برای صیانت از سرمایههای ملی در میان جمعیت ندارند.
هنرمندان و ورزشکاران ما ، ویترین هویت ملی هستند. رها کردن آنها در میان ازدحامی که هیچ مسیر تردد یا حریم امنی برایش تعریف نشده، نهتنها بیاحترامی به آنها، بلکه بیاحترامی به مردمی است که برای یک وداع آرام آمدهاند. دیروز همه آمده بودند، اما جای خالی «تدبیر» بیش از هر چیز دیگری توی ذوق میزد..
اگر قرار است برای هنرمندان تراز اول کشور مراسمی در شأن آنها برگزار شود، مدیریت شهری باید فراتر از بنر زدن و داربست بستن عمل کند. امنیت، انضباط و حفظ حرمتِ حاضرین، کمترین توقعی است که از یک سیستمِ مدعی مدیریت میرود.
۵۹۵۹
چهرههای سینما، ورزش و هنر در یادبود اکبر عبدی/ از علی دایی و فردوسیپور تا پرستویی و جبلی مراسم یادبود اکبر عبدی در مسجد جامع شهرک غرب در حالی برگزار شد که محمد اصفهانی آوازخوانی کرد و حمید جبلی، ایرج طهماسب،پرویز پرستویی و ابوالحسن داودی سخنرانی کردند.
به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین، مراسم یادبود اکبر عبدی با حضور هنرمندان و چهرههای چون پرویز پرستویی،عادل فردوسیپور، علی دایی، ایرج طهماسب، داود میرباقری، علیرضا خمسه، حسین طاهری، سیما تیرانداز، آزیتا حاجیان، محمد اصفهانی، مهران غفوریان، محمدرضا شریفینیا، ایرج نوذری، حمید جبلی، امین حیایی، نیکخواه، اسماعیل خلج، محسن کیایی، ایرج راد، اتابک نادری، مدیر کل هنرهای نمایشی، منوچهر شاهسواری، پژمان بازغی، حسین یاری، یوسف صیادی، مرتضی رزاق کریمِی، نیوشا ضیغمی، بهنوش بختیاری، مسعود جعفری جوزانی، امیر جعفری، یوسف تیموری، لیلی رشیدی، مریم مومن، ابوالفضل پورعرب، کیانوش عیاری، مجید صالحی، مصطفی کواکبیان، رویانیان و …، امروز ۷ مرداد ماه برگزار شد.
سید عباس صالحی وزیر ارشاد هم در این مراسم حضور داشت.
این مراسم با سخنرانی حمید جبلی، ایرج طهماسب، پرویز پرستویی، ابولحسن داودی و با اجرای قطعهای موسیقی با خوانندگی محمد اصفهانی همراه شد.
وجه کمتر روایت شده اکبر عبدی به روایت حمید جبلی
به نقل از ایسنا، در این برنامه، حمید جبلی، از دوستان و همکاران نزدیک اکبرعبدی با تسلیت گویی به خانواده این بازیگر در سخنانی درباره او گفت: کلمه تسلیت برای رفتن عبدی کلمه پیش پا افتادهای است. او نه تنها هنرمندی واقعی بود که پدر، همسر و قوم و خویشی مهربان بود.
او ادامه داد: همواره از اکبر عبدی به عنوان یک استعداد درخشان یا استثنایی در بازیگری یاد میشود اما چون از نوجوانی با او کار کردهام، وجه دیگری از او را میگویم که کمتر درباره آن صحبت شده و آن بزرگواری اکبر عبدی است. کسی که به ظاهر بسیار میخنداند، درعین حال حواسش بود که به دیگران، حتی کسانی که نمیشناخت، خوبی میکرد. ما نه یک هنرمند بلکه یک انسان بزرگ را از دست دادیم.
داودی: متاسفم
در ادامه، ابوالحسن داودی دیگر کارگردان حاضر در برنامه که چند همکاری با عبدی داشته است،یادآور شد: نزدیک ۴۰ سال پیش با یکدیگر همکاری کردیم و متاسفم که او را از دست دادیم.
وی ادامه داد: همیشه ورود حرفهایام را به سینما مدیون همکاری با اکبر عبدی هستم. اگر مهر او پای کار نبود، من که تصادفی وارد این حرفه شده بودم، هرگز نمیتوانستم ادامه بدهم و به دلیل ویژگیهای منحصر به فرد او، ۱۸ سال بعد دوباره برای یک همکاری دیگر سراغش رفتم. او ویژگیها و نبوغی بسیار داشت. ویژگی فیزیکی و نبوغ هوشی او، نکتهای بود که کمتر در افراد دیگر با آن رو به رو میشدیم.
کارگردان «سفرجادویی» یادآور شد: با همین ویژگی، او همه دورههایی را که دیگر بازیگران، در سالهای طولانی طی میکنند، فیلم به فیلم طی میکرد. از همان ابتدا درخشید و در بالاترین سطح ظاهر شد. خیلی متاسفم و بسیار دوست داشتم مراسم بزرگداشتی در حضور خودش و دوستانش در استادیوم بزرگ برگزار میکردیم و آرزو داشتم این فرصت را میداشتم که به عنوان یک کارگردان، باز هم با او همکاری کنم اما این آرزویی است که با خود به گور خواهم برد.
پرستویی: با عمو اکبر عزیز در آدم برفی زندگی کردیم
پرویز پرستویی، دیگر بازیگر حاضر در برنامه که او نیز با زندهیاد اکبر عبدی همکاری داشته است، از عشق این هنرمند به سینما گفت و افزود: خود را لایق سخن گفتن درباره او نمیدانم. فقط فرصتی بود برای عرض ادب، خدمت همه مردم و هنرمندانی که مایه افتخار کشور هستند.
او ادامه داد: اکبر عبدی واقعا عاشق سینما بود، همه هنرمندان عاشق حرفه خود هستند اما عشق او مثال زدنی بود. با عمو اکبر عزیز در فیلم «آدم برفی» زندگی کردیم، عشق ورزیدیم و البته من او را از نازی آباد میشناسم. او چند سال با بیماری مبارزه کرد و خانوادهاش عاشقانه کنارش بودند.
پرستویی با اشاره به دیگر ویژگی عبدی افزود: او در بیمارستان در حالی که درد داشت، به دیگر بیماران سر میزد و به همین دلیل است که مردم به خاطر او، عاشقانه آمدهاند. ما سر کارها با همکاران گفتگو داریم و اکبر عبدی با کسانی رفاقت میکرد که با عشق به صحنه میآمدند و با وجود حال نامناسباش بر لب مردم خنده مینشاند.
او سپس از حاضران خواست به اندازه عشقی که اکبر عبدی داشت، برایش کف بزنند.
پرستویی گفت: حال هیچ یک از ما خوب نیست اما اگر خود او اینجا بود، حتما حرفی میگفت که مردم را بخنداند.
وی با روایت خاطرهای از زن پوشی اکبر عبدی در فیلم «آدم برفی» اضافه کرد: هنرمندانی زیادی که سرمایههای ما بودند، از دستمان رفتند. مردم همیشه هوای هنرمندان را دارند اما ما باید در زمان زنده بودن هنرمندان، پیگیر حالشان باشیم.
پرستویی شعری را به یاد عبدی خطاب به همسر و دختر عبدی خواند: گریه نکن خواهرم در خانهات درختی خواهد رویید…
او با آرزوی سلامتی برای بازماندگان، گفت: امیدوارم حال همه مردم ما خوب شود، با هر مسلک و عقیدهای که دارند.
ایرج طهماسب: اکبر عبدی شیرین و دوست داشتنی بود
در ادامه، ایرج طهماسب درباره ویژگیهای دیگر زندهیاد اکبر عبدی گفت: صحبت درباره اکبر عبدی سخت است. بخش شیرین وجود همه ما با اوست. ما معمولا بخشی شاد در وجودمان داریم که خفته و بعضی آدمها میتوانند آن را زنده کنند و اکبر کسی بود که میتوانست چنین کند و خدا به او چنین استعدادی داده بود.
طهماسب افزود: هر هنرپیشه طعم و مزه خود را دارد که در کار هنر به آن میگوییم شخصیت، طعم اکبر، شیرین بود و دوست داشتنی و هر نقشی بازی میکرد شیرینی داشت. جای او واقعا خالی است و امیدوارم کسی بتواند جای او را برای مردم پُر کند.
آوازخوانی محمد اصفهانی
محمد اصفهانی، خواننده نیز به عنوان دیگر سخنران برنامه با تسلیت گویی به حاضران گفت: اکبر عبدی در همه ما زندگی کرده و حالا در وجود همه ما زنده است.
او با خوانش شعری به یاد عبدی افزود: ما با او زندگی میکنیم و همواره به یادش هستیم.
همان عزیزی که ما را به خنده میآورد ، خود دردمند بود.
اصفهانی با بیان اینکه آقای عبدی همواره مرا در کار موسیقی تشویق میکرد، قطعهای از ساختههای همایون خرم را به یاد این هنرمند فقید اجرا کرد:
امشب در سر شوری دارم….
در حاشیه:
* پخش کلیپی از آثار مختلف اکبر عبدی، تعدادی سخنرانی مذهبی، اجرای قطعهای در بزرگداشت امام علی (ع) و نیز اجرای نوحهای به گویش آذری (که زبان مادری اکبر عبدی است،) از دیگر بخشهای این برنامه بود.
* علاوه بر هنرمندان و چهرههای سیاسی، نمایندگانی از دو باشگاه استقلال و پرسپولیس نیز در این برنامه حضور داشتند.
* همچنین پلاکاردی از تصاویر نقش آفرینی های مختلف عبدی در دست یکی از علاقهمندان این بازیگر در فضای بیرونی مسجد به چشم میخورد.
* این مراسم در شرایطی در مسجد جامع شهرک غرب برگزار شد که تعداد زیادی از حاضران به دلیل ازدحام جمعیت، امکان ورود به سالن را پیدا نکردند و تعداد چشمگیری از حاضران در مسجد هم به صورت ایستاده نظارهگر برنامه بودند.
* سید جواد یحیوی که اجرای برنامه را بر عهده داشت، عنوان کرد که روسای هر سه قوه پیامهای تسلیتی برای این بازیگر فرستادهاند و یحیوی بخشی از پیام تسلیت محمد باقر قالیباف، رییس مجلس شورای اسلامی را ارایه کرد.
* بعد از مراسم در فضای بیرونی مسجد، مردم با استقبال از عادل فردوسیپور و علی دایی آنان را تشویق کردند.
*آزیتا حاجیان نیز در حاشیه این مراسم نسبت به گرفتن عکس سلفی، معترض شد و گفت اگر برای همدردی میآیید که اینجا واقعا جای گرفتن سلفی نیست.
گفتنی است، خانواده اکبر عبدی از دوستان و دوستداران این هنرمند درخواست کردهاند به جای تهیه تاج گل یا بنر ، هزینه آن را برای حمایت از بیماران پروانهای اختصاص بدهند.
احوالپرسی از بازیگر قدیمی/ کسی حالی از ما نپرسید حسین پرستار که اخیرا تحت عمل جراحی قرار گرفته و حالا مراحل درمان خود را طی میکند، با اعلام جزییاتی از وضعیت جسمانیاش از کمتوجهی بعضی مدیران فرهنگی ابراز تاسف کرد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، بازیگر قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون به ایسنا گفت: حدود ۱۲ سال پیش دچار بیماری شدم و همان زمان عمل جراحی انجام دادم و مداوا شدم ولی اخیرا متوجه شدم که ریهام آب آورده و بخشی از آن درگیر همان بیماری شده است و به همین دلیل دوباره دوره درمان را آغاز کردم.
او افزود: فعلا در حال مداوا هستم و دیروز، سهشنبه ۶ مرداد ماه از بیمارستان مرخص شدم و البته باید دوباره برای انجام یکسری آزمایشها به پزشک مراجعه کنم.
پرستار اضافه کرد: من بازنشسته وزارت ارشاد و عضو انجمن نمایش هستم ولی در این مدت کسی از مدیران فرهنگی حالی از ما نپرسید و فقط موسسه هنرمندان پیشکسوت پیگیر حال من بود. دوستان موسسه همراهی بسیاری با هنرمندان دارند و پیگیر حالشان هستند.
حسین پرستار، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون است که فعالیت هنری خود را از دهه ۱۳۴۰ آغاز کرده و در آثار متعددی در عرصههای مختلف نمایشی به ایفای نقش پرداخته است و موفق به نگارش کتاب تئوری بر مبنای بازیگری عملی و کارگردانی نیز شد.
«عروسی خوبان»، «ملک سلیمان»، «یوسف پیامبر»، «مرد نامرئی» از جمله آثار تصویری است که در آن به ایفای نقش پرداخته است.
۲۴۲۲۴۳
امیر نوروزی و رویا جاویدنیا در دیازپام امیر نوروزی و رویا جاویدنیا به دیازپام پیوستند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، امیر نوروزی و رویا جاوید نیا به فیلم سینمایی ( دیازپام ) به کارگردانی میثم معراجی پیوستند. پیش از این نیز خبر حضور مهدی هاشمی و پژمان جمشیدی در این فیلم اطلاع رسانی شده بود.
سایر عوامل فیلم عبارتند از: تهیه کننده: مهدی صباغ زاده، نویسندگان: مجید افشاری و میثم معراجی، مدیر فیلمبرداری: سهیل نوروزی، تدوین: حسن ایوبی، صدابردار: محمود خرسند، طراح گریم: میثم قراگوزلو، طراح لباس: شقایق منوچهری، طراح صحنه: فرنوش رضوانی، جانشین تولید: مجتبی شریعت، مدیر تولید: حسین فیض آبادی، مدیر تدارکات: علی اسدی، مدیر برنامه ریزی و سرپرست گروه کارگردانی: امیر سلیمانی، برنامه ریزان : حمید سلیمانی، مریم بابایی، دستیاران کارگردان: مهدی حسینی، مهدی ابراهیمی، منشی صحنه: فرشته حجازی، عکاس: مهسا طیب طاهر،سرمایه گزاران: امیرحسین ستوده، نگین موسوی
در خلاصه داستان آمده است: سن فقط یه عدده اگه حساب بانکیت پر باشه…
۵۹۲۴۳
ریشه مستمری پایین بازنشستگی هنرمندان کجاست؟/ اینها کارمند نیستند و ممکن است ششماه پُرکار باشند و ششماه بیکار مهدی کوهیان، حقوقدان با اشاره به ریشه مستمری پایین بازنشستگی هنرمندان و راهکارهای تامین مالی آن تصریح کرد: «مشکل اینجاست که یارانه حمایتی عمدتاً بر مبنای حداقل دستمزد محاسبه میشود. در نتیجه، حتی اگر هنرمند بخواهد در لایه مشارکتی مبنای بالاتری انتخاب کند، حمایت دولتی در سطح حداقلی باقی میماند. این در حالی است که حداقل دستمزد کف حمایت دولتی برای افراد کموسع است و قانون هیچ منعی برای افزایش مبنای پرداخت حق بیمه ایجاد نکرده است.»
ریحانه اسکندری: مسئله تعیین تکلیف هویت شغلی و چگونگی ارائه خدمات سازمان تأمین اجتماعی به فعالان حوزه فرهنگ و هنر، از موضوعات مورد بحث میان نهادهای متولی و اصناف هنری در سالهای اخیر بوده است. عدم تطابق شرایط فعالیتهای پروژهای و مقطعی با تعاریف موجود در قانون کار، ابهاماتی را در نحوه ثبت عناوین شغلی، چگونگی محاسبه مستمری بازنشستگی و اجرای قوانین مرتبط با مقرری بیکاری ایجاد کرده است.
براساس آییننامه اجرایی بند «ح» ماده ۹۲ قانون برنامه ششم توسعه، پیشبینیهایی برای ساماندهی بیمه بیکاری اصحاب فرهنگ، هنر و رسانه صورت گرفته است؛ با این حال، گزارشها و اظهارات فعالان صنفی نشان میدهد که برخی از بندهای این آییننامه و سازوکارهای اجرایی آن هنوز عملیاتی نشدهاند. از سوی دیگر، نحوه تخصیص یارانههای دولتی از طریق صندوق اعتباری هنر و نحوه محاسبه حق بیمه بر مبنای حداقل دستمزد، نحوه دریافت و انتقال ضرایب پیمان در پروژههای هنری به سازمان تأمین اجتماعی و امکان الگوبرداری از مدلهای بیمهای سایر کشورها، از محورهای فنی و حقوقی مورد توجه کارشناسان این حوزه است.
خبرآنلاین پیشتر در گزارشی به بررسی شرایط هنرمندان از نظر بیمه و حقوق بازنشستگی در ایران پرداخت و این شرایط را با شرایط کشورهای مصر، ترکیه، آمریکا، بریتانیا، آلمان و فرانسه مقایسه کرد.
در همین راستا، مهدی کوهیان، حقوقدان و پژوهشگر حقوق ارتباطات و هنر، در گفتوگویی با خبرآنلاین به تشریح ابعاد حقوقی این مسئله پرداخت. او ضمن بررسی ریشههای قانونی ثبت عناوین شغلی غیرمرتبط در سامانه وزارت کار، از ساختار دومنظوره حمایتی و مشارکتی تأمین اجتماعی، عواقب حقوقی استنکاف از تشکیل شورای مقرری بیکاری و ظرفیتهای مغفول در ضریب پیمانهای هنری گفت.
خلاء قانونی در تعریف هویت شغلی؛ هنرمندان در گیرودار عناوین غیرمرتبط مهدی کوهیان با اشاره به ناهمخوانی عناوین شغلی و ثبت بازیگران ذیل عناوین غیرمرتبط مانند «کارگران فصلی ماهیگیری» در سامانه وزارت کار گفت: «ابتدا باید نوع قرارداد را تفکیک کرد. اگر هنرمند در قالب رابطه کارگری- کارفرمایی و براساس قانون کار قرارداد ببندد، کد شغلی مشخصی در سامانه وزارت کار و تأمین اجتماعی وجود دارد. اما واقعیت غالب فعالیتهای هنری، قراردادهای مدنی (سفارشدهنده و مجری) است. در این حالت، رابطه کارگری- کارفرمایی شکل نمیگیرد و بیمهپردازی از طریق بیمه خویشفرما (حرف و مشاغل آزاد) انجام میشود.»
او با تبیین ریشه این خلاء اداری و ساختاری ادامه داد: «اگر عنوان نامرتبطی در این زمینه دیده میشود، دقیقاً بازتابدهنده همین خلاء است: احتمالا سازمان تأمین اجتماعی برای توصیف فعالیتهای مقطعی و پروژهمحور، از عناوین کلی موجود استفاده کرده است. مشاغل هنری اساساً با قالب کلاسیک قانون کار قابل تطبیق کامل نیستند؛ هنرمند کارمند نیست، ممکن است شش ماه در پروژه پرکار باشد و شش ماه بیکار. این ذات پروژهای نیازمند بازتعریف جدی است.»
محدودیتهای یارانه حمایتی؛ راهکار افزایش مبنای پرداخت حق بیمه این حقوقدان با تشریح ساختار دومنظوره تأمین اجتماعی و مدل فعلی صندوق هنر اظهار داشت: «در نظامهای تأمین اجتماعی دو رویکرد اصلی وجود دارد: نظام مشارکتی (بیمهای) که مزایا را براساس میزان حق بیمه پرداختشده محاسبه میکند و نظام حمایتی که کف معیشت را از محل منابع عمومی تأمین میکند. مدل صندوق اعتباری هنر ترکیبی از این دو است: هنرمند در قالب بیمه حرف و مشاغل آزاد (نظام مشارکتی) حق بیمه میپردازد و صندوق هنر بخشی از آن را بهصورت یارانه (نظام حمایتی) پوشش میدهد.»
کوهیان با اشاره به ریشه مستمری پایین بازنشستگی و راهکارهای تامین مالی آن تصریح کرد: «مشکل اینجاست که یارانه حمایتی عمدتاً بر مبنای حداقل دستمزد محاسبه میشود. در نتیجه، حتی اگر هنرمند بخواهد در لایه مشارکتی مبنای بالاتری انتخاب کند، حمایت دولتی در سطح حداقلی باقی میماند. حداقل دستمزد کف حمایت دولتی برای افراد کموسع است و قانون هیچ منعی برای افزایش مبنای پرداخت حق بیمه ایجاد نکرده است. هنرمندان میتوانند قرارداد مشارکتی را براساس مبالغ بالاتر منعقد کنند. در این خصوص واقعا نباید انتظار بیشتری از دولت داشت و باید منابع خود حوزه فرهنگ و هنر را به کار گرفت، مثل منابع حاصل از قانون اخذ دو درصد از بلیط سینماها.»
ترک فعل مقامات عمومی؛ گره کور بیمه بیکاری هنرمندان او با اشاره به مصوبه قانون برنامه ششم درباره بیمه بیکاری هنرمندان و صراحت قانونی آن گفت: «آییننامه اجرایی بند «ح» ماده ۹۲ قانون برنامه ششم صراحتاً تشکیل «شورای مقرری بیکاری اصحاب فرهنگ، هنر و رسانه» را پیشبینی کرده است (ماده ۸). این شورا متشکل از معاون وزیر فرهنگ (رئیس)، مدیرعامل صندوق اعتباری هنر (دبیر) و نمایندگان سازمان برنامه، صداوسیما و سازمان تبلیغات است و وظایف کلیدی آن تصویب ضوابط و تأیید واجدین شرایط است.»
این پژوهشگر حقوق هنر با تاکید بر تبعات حقوقی و مسئولیت دستگاههای متولی افزود: «استنکاف از تشکیل این شورا مصداق ترک فعل مقامات عمومی است. طبق قانون مدیریت خدمات کشوری و قانون دیوان عدالت اداری، دستگاههای متولی (بهویژه وزارت فرهنگ) قابل شکایت هستند. عواقب حقوقی شامل حکم به تشکیل فوری شورا، جبران خسارت احتمالی مشمولان و مسئولیت انتظامی یا مدنی مقامات مربوطه میشود. تا زمانی که این شورا تشکیل نشود، کل سازوکار بیمه بیکاری هنرمندان بلااجرا باقی میماند؛ در حالی که ذات پروژهای شغل هنری، بیکاریهای مقطعی را اجتنابناپذیر کرده است.»
مهدی کوهیان نقد الگوبرداریهای سطحی؛ لزوم تدوین نظام بومی تأمین اجتماعی کوهیان با سنجش امکان تطبیق الگوی ایران با مدلهای بینالمللی خاطرنشان کرد: «مقایسه مستقیم نظام تأمین اجتماعی ایران با مدلهای فرانسه یا آلمان بهطور کامل ممکن و مفید نیست. هر نظام تأمین اجتماعی محصول تاریخ، ساختار حقوقی، منابع مالی و تعریف رابطه کار در همان کشور است. آنچه ضروری است، مطالعه تطبیقی عمیق و پژوهشمحور است تا با استخراج نقاط قوت مدلهای دیگر، به یک نظام تأمین اجتماعی بومی برای مشاغل هنری برسیم.»
او با تحلیل دو لایه اصلی تأمین اجتماعی در ایران ادامه داد: «در ایران، نظام تأمین اجتماعی بر دو لایه اصلی استوار است؛ لایه مشارکتی (بیمهای): مزایا متناسب با میزان حق بیمه پرداختشده و سابقه محاسبه میشود. لایه حمایتی: کمکها و یارانههای دولتی برای تأمین کف معیشت. مدل فعلی بیمه هنرمندان ترکیبی ناقص از این دو لایه است. صندوق اعتباری هنر یارانهای حمایتی میپردازد، اما این یارانه عمدتاً بر مبنای حداقل دستمزد است و لایه مشارکتی نیز بهدلیل ماهیت پروژهای شغل هنری و فقدان هویت شغلی مستقل، بهدرستی فعال نمیشود.»
منابع مغفول پیمانهای هنری؛ کلید حل مسئله مستمری بازنشستگی کوهیان با اشاره به چالش منابع غیرقابل استفاده در پروژههای هنری یادآور شد: «یکی از نقاط مغفول و بسیار مهم که در گفتوگوهای پیشین به تفصیل به آن پرداختهام، منابع غیرقابل استفاده ضریب پیمانهای هنری است. این منابع بهعنوان هزینه سربار پروژه به تامین اجتماعی پرداخت میشود بدون آنکه به سابقه بیمهای واقعی و مستمر هنرمند تبدیل شوند یا بهدلیل ماهیت مدنی غالب قراردادها و عدم وجود سازوکار اجباری مشارکتی، عملاً از چرخه تأمین اجتماعی بلندمدت خارج میمانند.»
او اضافه کرد: «نتیجه این است که منابع بالقوهای که میتوانست لایه مشارکتی را تقویت کند و مستمری بازنشستگی را از سطح حداقلی خارج سازد، به منابع غیرقابلاستفاده تبدیل میشود. این امر دقیقاً نقطه مقابل مدلهایی مانند آلمان است که در آن «کارفرمایان غیرمستقیم» (تهیهکنندگان، ناشران، گالریها و…) موظف به مشارکت در تأمین اجتماعی هنرمندان خوداشتغال هستند.»
محورهای چهارگانه اصلاح ساختاری در تامین اجتماعی هنرمندان کوهیان در جمعبندی راهکارهای عملیاتی برای خروج از چالش موجود تاکید کرد:
«بنابراین، طراحی نظام بومی باید بر این محورها استوار باشد:
۱. بازتعریف هویت شغلی هنری خارج از قالب کلاسیک قانون کار، با به رسمیت شناختن ذات پروژهای و ناپایدار آن.
۲. ایجاد سازوکاری که ضریبهای پیمان هنری را به حساب انفرادی و سابقه مشارکتی هنرمند منتقل کند، نه آنکه بهعنوان هزینه سربار پروژه جزو درآمدهای غیر تعهدی سازمان تامین اجتماعی منظور شود.
۳. تقویت لایه مشارکتی با امکان انتخاب مبنای واقعی درآمد، در کنار لایه حمایتی هدفمند که ناپایداری شغل را پوشش دهد (نه صرفاً کف معیشت).
۴. پژوهش مستقل و کاربردی درباره حجم واقعی این منابع بالقوه در صنعت سینما، تئاتر و سایر رشتههای هنری و طراحی سازوکار قانونی برای قابلاستفاده کردن آنها.»
او در پایان خاطرنشان کرد: «تا زمانی که این منابع بالقوه در پیمانهای هنری به چرخه واقعی تأمین اجتماعی هنرمند وارد نشود، هرگونه الگوبرداری سطحی از مدلهای خارجی یا افزایش جزئی یارانههای حمایتی، مشکل ساختاری را حل نخواهد کرد. هنرمند هم یک کارگر روزمزد است، اما بدون چتر حمایتی متناسب با ماهیت شغلش.»
۵۹۲۴۴
دختر اکبر عبدی: هزینه تهیه تاج گل برای پدرم را به بیماران «پروانهای» اختصاص دهید دختر اکبر عبدی با انتشار پیامی از دوستداران این هنرمند فقید خواست به جای تهیه تاج گل و بنر برای مراسم یادبود، هزینه آن را صرف حمایت از بیماران نیازمند کنند.
به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین، المیرا عبدی، دختر زندهیاد اکبر عبدی، در پیامی که در آستانه مراسم یادبود این هنرمند منتشر کرد، از مردم خواست به جای خرید تاج گل، بنر و سایر اقلام مشابه، هزینه آن را به حمایت از بیماران اختصاص دهند.
به نقل از ایرنا در متن این پیام آمده است: «تشریففرمایی شما در مراسم بزرگداشت پدر مهربانم، تسلیبخش دلهای ماست. از آنجا که ایشان همواره دلسوز و یاور بیماران بودند، از شما عزیزان خواهش میکنم به یاد مرام و روح بزرگشان، از تهیه تاج گل، بنر و سایر اقلام خودداری کرده و هزینه آن را به حمایت از بیماران اختصاص دهید.»
وی همچنین شماره حساب مؤسسه خیریه حمایت از بیماران «خانه ایبی» را برای واریز کمکهای مردمی اعلام کرده است.
مراسم یادبود اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون، چهارشنبه ۷ مرداد در مسجد جامع شهرک غرب برگزار میشود.
۵۹۲۴۳
مریم بوبانی: خلاقیت فیلمسازان جوان در تولیدات کوتاه باعث شگفتی است مریم بوبانی بازیگر سینما و تلویزیون با بیان اینکه سینمای کوتاه فونداسیون سینمای ایران است، رویداد «قرار» را اتفاقی مبارک برای دیده شدن فیلمهای کوتاه دانست و گفت: خلاقیت فیلمسازان جوان در تولیدات کوتاه باعث شگفتی است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا؛ مریم بوبانی درباره حضور در فیلم کوتاه «انار» و جایگاه سینمای کوتاه در ایران، با اشاره به دغدغههای اجتماعی این اثر، تاکید کرد: موضوع خشونت و تاثیر آن بر کودکان از مهمترین دلایل علاقهمندی او برای ایفای این نقش بوده است.
بازیگر فیلم کوتاه انار ساخته مهرداد جلالی که در دومین «قرار» انجمن سینمای جوانان ایران در حال اکران است، ادامه داد: زمانی که فیلمنامه این اثر را خواندم، ارتباط زیادی با آن برقرار کردم، زیرا چند رویکرد مهم داشت، یکی از مهمترین موضوعات فیلم، خشونت خانگی و پیامدهای گسترده آن است؛ اتفاقی که در فیلم رخ میدهد و تاثیری که خشونت بر سرنوشت کودکانی میگذارد که در چنین فضایی رشد میکنند.
وی افزود: یکی دیگر از نکات مهم برای من، پرداختن به تاثیر خشونت بر کودکان و همچنین بیخبری یا بیتفاوتی سیستم آموزشی نسبت به این آسیبها بود، این مسائل باعث شد که برای حضور در این پروژه بیشتر ترغیب شوم.
این بازیگر ادامه داد: در این فیلم، کودکی که در معرض چنین فضای خشونتآمیزی قرار گرفته است در فاصله زمانی کوتاهی دست به کاری بسیار هولناک میزند؛ اتفاقی که در دنیای کودکانه خودش شکل میگیرد، اما نشان میدهد تاثیر آنچه دیده و شنیده، تا چه اندازه عمیق است. حتی نکته مهمتر این است که این کودک از اتفاقی که رخ داده درس نمیگیرد و دوباره تمایل به تکرار آن دارد؛ موضوعی که نشاندهنده اثر ماندگار خشونت بر ذهن و رفتار کودک است.
بوبانی با اشاره به اهمیت توجه به شرایط رشد کودکان اضافه کرد: مساله کودکان و فضایی که در آن بزرگ میشوند، برای من اهمیت زیادی داشت، وقتی کودکی در محیطی سرشار از خشونت رشد میکند، طبیعی است که این شرایط بر آینده و شخصیت او اثر بگذارد و سینما میتواند با پرداختن به چنین موضوعاتی، جامعه را نسبت به این مسائل حساستر کند.
وی در بخش دیگری از صحبتهای خود درباره جایگاه فیلم کوتاه در سینمای ایران گفت: من از جمله کسانی هستم که حضور زیادی در پروژههای کوتاه داشتهام و از ابتدای ورودم به سینما، بخشی از تجربه کاریام به فیلم کوتاه اختصاص داشته است، معتقدم سینمایی که قرار است آینده داشته باشد، باید سرمایهگذاری جدی روی سینمای کوتاه انجام دهد.
این بازیگر با اشاره به نقش فیلم کوتاه در شکلگیری سینمای ایران افزود: اگر به تجربه سینمای ایران نگاه کنیم، بسیاری از فیلمسازان بزرگ، مسیر خود را از فیلم کوتاه آغاز کردهاند. آثاری که فیلمسازانی مانند بهرام بیضایی، ناصر تقوایی و علیرضا داوودنژاد در سالهای ابتدایی فعالیتشان ساختند، در واقع پایه و فونداسیون مسیری بود که بعدها در سینمای بلند به ثمر نشست.
وی ادامه داد: برای من سینمای کوتاه چه در ایران و چه در مناطقی مانند کردستان عراق و کردستان ترکیه، اهمیت زیادی دارد و همچنان تلاش میکنم در پروژههای کوتاه حضور داشته باشم. بسیاری از فیلمسازان جوان این حوزه خلاقیت و نگاه تازهای دارند که گاهی باعث شگفتی میشود، به همین دلیل دغدغه من نسبت به سینمای کوتاه حتی بیشتر از بسیاری از پروژههای سینمایی بلند است.
وی درباره طرح «اکران قرار» که توسط انجمن سینمای جوانان ایران برای نمایش فیلمهای کوتاه اجرا میشود، اظهار کرد: این اتفاق بسیار مثبت و ارزشمند است، زیرا فیلم کوتاه همیشه با مشکل نبود فضای مناسب برای نمایش مواجه بوده است. پیش از این، بهجزء برخی برنامههای محدود، فرصت چندانی برای دیده شدن این آثار وجود نداشت.
بوبانی تاکید کرد: ایجاد بستری برای اکران فیلم کوتاه میتواند به دیده شدن آثار، نقد و بررسی آنها و رشد فیلمسازان جوان کمک کند، وقتی یک فیلمساز بازخورد مخاطبان و افرادی که سینما را جدی دنبال میکنند دریافت میکند، این موضوع در مسیر حرفهای او تاثیر زیادی خواهد داشت.
وی ادامه داد: اگر این جریان بتواند در کنار نمایش آثار، از نظر اقتصادی نیز به فیلمسازان کمک کند، اتفاق کاملتر و موثرتری خواهد بود و میتواند انگیزه بیشتری برای ادامه فعالیت در حوزه فیلم کوتاه ایجاد کند.
این بازیگر درباره راههای جذب مخاطب برای «اکران قرار» و سینمای کوتاه نیز گفت: همانطور که در هر حوزه فرهنگی از جمله سینما و تئاتر، تبلیغات نقش اساسی دارد، برای موفقیت این طرح نیز باید امکان اطلاعرسانی گسترده فراهم شود. مخاطب باید بداند چنین اکرانهایی وجود دارد و چه آثاری در حال نمایش هستند، تبلیغات مناسب و گسترده میتواند نقش مهمی در استقبال مردم از فیلم کوتاه داشته باشد.
۲۴۲۲۴۳
اکبر عبدی در کدام فیلم نگران از دست دادن جانش بود؟ سال 1365 در اوج جنگ هشت ساله ایران و عراق که هیچ افقی برای پایان جنگ متصور نبود، ساخت کمدی پرهزینهای مانند اجارهنشینها کاری جسورانه و نشدنی مینمود.
به گزارش خبرآنلاین مرجان یشایایی در اعتماد نوشت: بخش خصوصی سینما در کار نبود و تهیهکنندگان سینمای ایران دست و دلشان برای سرمایهگذاریهای کلان پیش نمیرفت. در میانه چنین اوضاعی ساخت فیلم اجارهنشینها به کارگردانی داریوش مهرجویی و تهیهکنندگی هارون یشایایی و بازی درخشان عزتالله انتظامی، حمیده خیرآبادی، حسین سرشار، اکبر عبدی و دیگران کلید خورد.
ماجرای فیلم در خانهای اجارهای میگذشت که مستاجران و وکلای قلابی ورثه خانه هر کدام به ترفندی میخواستند خانه را مال خود کنند. از جمله این ترفندها دستکاری خانه بود. خانهای که دور تا دورش را بیابان میبینید، در فلکه صادقیه قرار داشت که امروز انبوه خانهها و جمعیت شهری در آنجا ساکن شده است. صحنههای به یادماندنی زیادی از فیلم اجارهنشینها در ذهن مردم باقی مانده، اما یکی از تاثیرگذارترین این صحنهها، همان جایی است که بر اثر دستکاری مستاجران خانه، آب منبع بالای بام سرازیر میشود و همه اهالی را آب میبرد. گذشته از هزینه بالای این سکانس که فقط یکبار میتوانست اجرا شود، خطری که به واسطه سرازیر شدن از پلهها ممکن بود متوجه هنرپیشهها شود، محل نگرانی بود.
من آن روز سر صحنه فیلمبرداری بودم. آقای عبدی هنرپیشهای بود که نگرانی خود را صراحتا بیان کرد و آشکارا گفت این صحنه ممکن است به قیمت جان یکی از ما تمام شود و من نمیدانم به چه دلیل به مادر من مراجعه میکرد که «خانم پرویز خان، شما شاهد باشید! من از این صحنه جان سالم به در نمیبرم!»
اعتراضات و ترس او از پایین غلتیدن از دو، سه طبقه پله به بقیه هم سرایت کرد و باعث شد هارون یشایایی به مهرجویی مراجعه کند که بهتر است این صحنه را لغو کنیم، اما زندهیاد مهرجویی محکم ایستاد که این صحنه از جمله مهمترین صحنههای این فیلم است و لغو نخواهد شد. اعتراضهای اکبر عبدی و درخواستهای هارون یشایایی به جایی نرسید و قرار شد صحنه پایین غلتیدن از پلهها به همان صورتی که در سناریو بود اجرا شود، اما برای احتیاط آمبولانسی با پزشک و پرستار در پایین در خانه مستقر شد تا در صورت بروز حادثه، کمک در کمترین زمان ممکن در دسترس باشد. وقتی داریوش مهرجویی پای بلندگوی دستی گفت: «اکشِن» و عوامل صحنه روی پشت بام منبع پر از آب را برگرداندند، اضطراب همه ما را که بیرون به تماشا ایستاده بودیم، فرا گرفت.
حجم بزرگ آب سرازیر شد و آب ساکنان ساختمان اجارهای را از پلهها پایین برد و همانطور که همه بینندگان دیدهاند روی خاکهای بیرون خانه به زمین گذاشت. وقتی مهرجویی پایان سکانس را اعلام کرد، همگی ما اول از همه پزشک و پرستار به طرف هنرپیشهها که هنوز از شوک خطرات این صحنه بیرون نیامده بودند، دویدیم تا از سلامت آنها مطمئن شویم. خوشبختانه هیچ کدام صدمهای ندیده بودند. زندهیاد مهرجویی با خونسردی به طرف اکبر عبدی که هنوز روی زمین نشسته بود، رفت و با همان لحن همیشگیاش دستی به شانه عبدی زد و گفت: «پاشو، دیدی که نمردی؟!»
17302
